บทที่ 1317

วันถัดมา

เที่ยวบินของกู้ชิวอี๋ บินตอนเช้าแปดโมงครึ่ง

แต่รอบรองชนะเลิศของการแข่งขันการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ เริ่มแข่งตอนสิบโมงเช้า

ดังนั้น เย่เฉินคิดว่าจะไปส่งกู้ชิวอี๋ก่อน จากนั้นค่อยไปสนามยิมเนเซียมดูการแข่งขันของฉินเอ้าเสวี่ยน

เช้าตรู่ เย่เฉินก็ไปหาเซียวฉางควนพ่อตา พูดกับเขาว่า “พ่อ ช่วงเช้าท่านใช้รถไหม? ถ้าไม่ใช้ล่ะผมขอยืมขับ ช่วงเช้าผมมีธุระนิดหน่อย”

เซียวฉางควนหัวเราะ แฮ่ๆ หนึ่งที พูดว่า “ช่วงเช้าผมต้องเป็นตัวแทนสมาคมศิลปะจีนของพวกเรา ไปมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุฝั่งโน้นจัดการปาฐกถาเรื่องการวินิจฉัยของโบราณ”

พูดอยู่ เซียวฉางควนยังส่งสายตาให้กับเย่เฉินหนึ่งที ความหมายของสายตานั้นคือ “แกเข้าใจนะ”

เย่เฉินกระจ่างในชั่วพริบตาเดียว

ย่อมเป็นกิจกรรมครั้งก่อนที่มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุกับสมาคมศิลปะจีนจัด พ่อตากับหานเหม่ยฉิงพบเจอกัน พอดีแม่ยายของตนเองก็ไม่ได้สงสัยในตัวเขาอีก ดังนั้นพ่อตาก็อยากจะอาศัยโอกาสนี้ เพิ่มการสัมผัสกับหานเหม่ยฉิงมากหน่อย

ครั้งนี้จัดการปาฐกถาที่มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ ไม่ต้องบอกตนเองก็คาดเดาออกมาได้เช่นกัน เขาย่อมพุ่งไปยังหานเหม่ยฉิงอย่างแน่นอน

ในเวลานี้ หม่าหลันเดินลงมาข้างล่างพอดี ได้ยินถึงตรงนี้ เบ้ปากต่อๆกันอย่างดูถูก “ทั้งวันมัวหมกมุ่นอยู่แต่กับสมาคมศิลปะจีนอะไรอย่างนั้น มีประโยชน์อะไรล่ะ?”