บทที่ 1326

ถึงยังไง การปรากฏตัวของเย่เฉิน ล้มล้างความรู้ของอาจารย์ลูกศิษย์พวกเขาทั้งสองคน ต่อความกระตือรือร้นของพวกเขาทั้งสอง ล้วนนำมาถึงการกระทบที่หนักอึ้ง

แต่ว่า ยามาโมโตะ คาซึกิยังคงหวังว่าอิโตะนานาโกะจะสามารถแสดงความสามารถออกมาให้ดีๆ

ถึงแม้ว่าการแข่งขันในครั้งนี้คว้ารางวัลชนะเลิศไม่ได้ ด้วยพลังความสามารถของเธอ คว้ารางวัลรองชนะเลิศยังไม่เป็นปัญหาอะไร

แต่ว่า ถ้าหากเธอแสดงความสามารถออกมาไม่ดีล่ะก็ ไม่แน่ที่จะคว้ารางวัลรองชนะเลิศได้เช่นกัน

โชคดีที่เขาพบเห็นผ่านวิดีโอคอล อิโตะนานาโกะไม่มีตรงไหนที่ไม่เหมือนเดิมในยามปกติเลย

ตัวอิโตะนานาโกะเองก็ไม่ใช่นักแข่งที่ตื่นเต้นดีอกดีใจง่ายเป็นพิเศษอย่างนั้น ดังนั้นก่อนที่เธอจะเข้าการแข่งขันใหญ่ โดยทั่วไปล้วนเงียบสงบมาก เหมือนดั่งตอนนี้ชอบหลับตาพักผ่อนอย่างนี้

เห็นว่าเวลาใกล้ถึงแล้ว ทานากะโคอิจิจึงเอ่ยปากพูดว่า “คุณหนูใหญ่ ยังเหลืออีกห้านาทีก็จะลงแข่งแล้ว”

อิโตะนานาโกะนี่จึงลืมตาขึ้น พยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกเบาๆ “ฉันรู้แล้ว”

ทานากะโคอิจิพูดอีกว่า “คุณหนูใหญ่ ผมกำลังวิดีโอคอลกับครูฝึกยามาโมโตะอยู่ ท่านยังมีอะไรที่จะถามเขาไหม?”

พูดอยู่ เขาสลับหน้ากล้องทันที ทั้งย้ายหน้าจอมือถือไปยังอิโตะนานาโกะ

ในเวลานี้ อิโตะนานาโกะมองเห็นยามาโมโตะ คาซึกิที่มีความอ่อนแอเล็กน้อย อยู่บนเตียงผู้ป่วย พูดอย่างเคารพนบนอบว่า “อาจารย์ ตอนนี้ท่านรู้สึกยังไงล่ะ?”

ยามาโมโตะ คาซึกิเยาะเย้ยตนเองยิ้มพูดว่า “ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของผมก็คือ ทุกจุดล้วนไม่รู้สึกอะไร”

อิโตะนานาโกะรีบกล่าวขอโทษว่า “ขอโทษอาจารย์ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ยามาโมโตะ คาซึกิอมยิ้มหนึ่งที พูดว่า “ไม่เป็นไร ผมยอมรับชะตากรรมแล้ว”