บทที่ 1341

เซียวฉางควนไม่ได้กลับมาทานข้าวเย็นที่บ้าน

เขาบอกว่า ไปทานอาหารค่ำด้วยกันกับหัวหน้าหลายคนของสมาคมการประดิษฐ์หนังสือและภาพ รวมถึงแกนนำหลายคนของมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ

พอสามทุ่มกว่า เซียวฉางควนถึงโทรหาเย่เฉิน

ตอนเซียวฉางควนโทรมา เย่เฉินกำลังดูทีวีในห้องนั่งเล่นเป็นเพื่อนเมีย

หม่าหลันซึ่งเป็นแม่ยายแปะมาส์กต่อต้านริ้วรอย La Prairieที่หน้า นอนกางแขนขาบนโซฟา ปัดมือถือดูคลิปอย่างสบายอารมณ์ ปัดไปก็บ่นไปว่า “ไอ้หยา สุดยอดเลย สาวน้อยญี่ปุ่นที่มาแข่งต่อสู้ที่จินหลิงเรานี่ หน้าตาดีไม่น้อยเลยนะ!”

เย่เฉินรู้ว่าเธอพูดถึงอิโตะ นานาโกะ ไม่ทันได้พูดอะไร มือถือก็สั่นขึ้นมาซะก่อน

เซียวฉางควนโทรมา เลยรับสายขึ้นมา “ครับ พ่อ”

น้ำเสียงเซียวฉางควนเมามายนิดหน่อย หัวเราะบอก “ไอ้หยาลูกเขยพ่อ มารับพ่อที่เทียนเซียงฝู่หน่อยสิ? พ่อดื่มเหล้าไปนิดหน่อย

เย่เฉินไม่ได้คิดอะไรมาก รับคำและพูดออกมาว่า “ครับพ่อ จะไปเดี๋ยวนี้ครับ”

ระหว่างพูด ก็ลุกขึ้นบอก “แม่ ชูหรัน ผมไปรับพ่อแป๊บหนึ่ง เขาดื่มเหล้ากับคนของสมาคมการประดิษฐ์ตัวหนังสือและภาพ”

ตอนนี้เซียวชูหรันลุกขึ้นมาบอก “เย่เฉิน ฉันไปรับพ่อกับคุณด้วยละกัน”

เย่เฉินไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้าเบาๆว่า “ได้ งั้นขับรถคุณไปละกัน”

พอหม่าหลันได้ยินว่าเซียวฉางควนไปดื่มเหล้าด้านนอก บ่นกระปอดกระแปดว่า “ตาแก่บ้านี่ นับวันยิ่งดีแตกขึ้นเรื่อยๆ ลูกเขยไม่ต้องไปรับเขาหรอก ให้มันไสหัวกลับมาเอง รอมันกลับมา ฉันจะล็อกประตูใหญ่ไม่ให้มันเข้ามา ให้มันนอนด้านนอกทั้งคืนเลย!”

เย่เฉินยักไหล่บอก “แม่ครับ แม่อย่าหาเรื่องทะเลาะกับพ่อนักเลย อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกัน ต่อให้แยกกันอยู่ก็อยู่กันดีๆได้นี่”