บทที่ 144 สุดยอดยาเทวดาแห่งยุค(2)

“ยาวิเศษณ์อะไรนะ?” เย่เฉินก็ตะลึง

ยังมียาวิเศษณ์ให้ซือเทียนฉีสนใจอีกหรือ ไม่รู้ว่าจะเป็นของล้ำค่าอะไรกันแน่

ซือเทียนฉีก็รีบเอากล่องหยกออกมาจากหน้าอก ค่อยๆ เปิดมันออก แล้วพูดว่า “ยาวิเศษณ์เม็ดนี้ ซื้อมาในราคา5ล้าน แต่มันคุ้มค่า ผมใช้ไปครึ่งเม็ด และกำลังซึมซับตาครึ่งเม็ดนั้น เหลืออีกครึ่งเม็ดติดตัวไว้ เชิญอาจารย์เย่ดู”

เห็น “ยาวิเศษณ์” นั้น เป็นเหมือนของล้ำค่าของซือเทียนฉี ฝูงชนก็มุงเข้ามา อยากจะเห็น “ยาวิเศษณ์” ที่ทำให้หมอเทวดาสนใจ ว่าจะเป็นอย่างไรกันแน่

พอกล่องหยกเปิดออก กลิ่นหอมของยาก็โชยออกมา

เห็นยาสีดำครึ่งเม็ดวางอยู่ในกล่อง ซือเทียนฉีหยิบมีดขึ้นมา ค่อยๆ ตัดออกมาขนาดเท่าเล็บ แล้วยื่นให้ชายวัยกลางคนตระกูลซ่ง และซ่งหรงวี่ ให้พวกเขาลองดู

ทั้งสองลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็เอายาเข้าปากไป

พอยาเข้าปากก็สลายตัว สีหน้าของชายวัยกลางคนตระกูลซ่งก็ตะลึงยิ่งกว่าเดิม

“ท่านซือ มันเป็นยาวิเศษณ์อะไรกันแน่ อาการเจ็บที่หน้าอกของผมที่มักเกิดบ่อยๆ แต่ตอนนี้มันหายเป็นปลิดทิ้งเลย”

ซ่งหรงวี่ก็อ้าปากค้าง “ปอดของผมก็อาการไม่ค่อยดีมาตลอด แต่พอกินยาไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก็รู้สึกว่าดีขึ้นมาเลย！”

ซือเทียนฉียิ้มพูดว่า “ตอนนี้รู้สรรพคุณของมันแล้วใช่ละสิ”

ชายวัยกลางคนตระกูลซ่งมีใบหน้าดีใจ แล้วพูดกับท่านซือว่า “ยานี้มันวิเศษณ์จริงๆ ถ้าท่านซือสามารถทำมันออกมาได้ ผมจะยอมซื้อในราคาแพงๆ เลย！”

ซือเทียนฉียิ้มแหยพูดว่า “ผมก็เคยศึกษาตัวยาสูตรนี้แต่ก็ยังแยกแยะไม่ออกรู้เพียงว่ามันเป็นวิชาการเล่นแร่แปรธาตุที่สาบสูญไปนานแล้ว เกรงว่ายาครึ่งเม็ดนี้

จะกลายเป็นของหายากในโลกนี้แล้ว"

เย่เฉินเห็นยาครึ่งเม็ดนั้น ก็อึ้งอยู่ในนั้น แล้วตามด้วยอาการยิ้มหน้าเสียๆ

ความคิดเห็น