บทที่ 150 เรื่องปวดหัวของลูกสาวมหาเศรษฐี (2)

บทที่ 150 เรื่องปวดหัวของลูกสาวมหาเศรษฐี (2)

เย่เฉินถามอย่างสงสัยอีก “ก้าวผ่านทางโลกไปแล้ว งั้นหรือ? หมายความอย่างไร?”

ซ่งหวั่นถิงตั้งใจพูด “จริงๆ แล้วคุณเย่ก็ไม่ได้หล่ออะไร แต่มีความสามารถมาก ความสามารถที่มีก็ไม่ได้โอ้อวด ปกติก็จะไม่เผยตัวตน แต่เมื่อคนที่มาจี้ถึงขีดความอดทนของคุณ คุณก็ตอบสนองกลับไปอย่างไม่ลังเล ตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ไม่เหลือโอกาสให้ฝั่งตรงข้าม ได้สู้กลับ คุณสมบัตินี้ ไม่ใช่คนธรรมดาจะมีมันได้”

พูดไป ซ่งหวั่นถิงก็พูดต่ออีกว่า “ที่สำคัญก็คือ ฉันไม่เข้าใจ คุณมีความสามารถขนาดนี้ ทำไมไปอยู่ที่ตระกูลเซียว เพื่อเป็นลูกเขยเขา? ตระกูลเซียวเป็นเพียงตระกูลธรรมดาทั่วไป จะให้เทพเซียนอย่างคุณไปพำนักอยู่ได้อย่างไร?”

เย่เฉินไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่ถามกลับว่า “แล้วคุณคิดว่า ถ้าผมไม่อยู่ที่ตระกูลเซียว แล้วควรจะไปอยู่ที่ไหน? หรือจะคุณจะบอกว่า มีที่ไหนที่คู่ควรให้ผมไปอยู่ที่นั่น?”

ซ่งหวั่นถิงตั้งใจพูด “ฉันคิดว่า คุณควรจะไปแต่งงานกับตระกูลใหญ่ๆ คนเก่งอย่างคุณ มีตระกูลใหญ่ๆ มากมายอยากจะยกลูกสาวให้

คุณอยู่แล้ว”

เย่เฉินยิ้มพูด “แล้วมันจะมีความหมายอะไรการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์เดิมก็ไม่มีปัจจัยความรักอยู่เลยสิครับหรือว่าสาวๆ ตระกูลใหญ่จะยอมแต่งงานกับชายที่ตนเองไม่ได้รักงั้นหรือ? หรือจะยอมให้ตระกูลควบคุมชีวิตตนเองทั้งชีวิตอย่างนั้นหรือ?”

ซ่งหวั่นถิงก็พูดไปตามเหตุผล “แน่นอนสิคะ ทุกตระกูลใหญ่ๆ จะเข้มงวดกับลูกสาวในตระกูลอย่างมาก เช่นจะต้องเข้าเรียน

ในโรงเรียนระดับสูง ไม่ใช่เพราะต้องการความรู้ แต่เพื่อที่จะเรียนรู้มารยาททางสังคมคนรวย อีกอย่างก็คือ ถ้ายังอายุไม่ถึง

หรือเวลาไม่ถึง ในตระกูลจะห้ามพวกเราไปสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ชายภายนอก ไม่ให้พวกเรามีความรักเองได้เลย”

“ห้ะ” เย่เฉินถามอย่างสงสัยว่า “อายุตั้ง21แล้วนะครับ ตระกูลใหญ่ของพวกคุณ ทำไมถึงยังได้หัวโบราณคร่ำครึ

กว่ายุคศักดินาของพวกเราเสียอีกครับเนี่ย?”

“นี่มันไม่ใช่ระบบศักดินา” ซ่งหวั่นถิงตั้งใจพูด “นี่คือกฎเกณฑ์การอยู่รอดของชนชั้นระดับสูง”

“กฎเกณฑ์การอยู่รอดงั้นหรือ?” เย่เฉินถามอย่างสงสัย “หมายความว่าอย่างไรครับ?”