บทที่ 1532

ต่งรั่งหลินหัวเราะแหะๆ ไปทีหนึ่ง "ฉันรู้แล้ว!"

เซียวชูหรันยิ้มและพูดว่า "พอดีเลยที่วันนี้ฉันไม่ได้มีธุระอะไร เดี๋ยวฉันจะขับรถไปรับพวกเธอที่สนามบินนะ"

"ได้เลย!" ต่งรั่งหลินยิ้มและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นคงต้องลำบากคนสวยมารับแล้วนะ!"

เซียวชูหรันยิ้มพร้อมกับพูดว่า "จะเกรงใจกับฉันขนาดนี้ทำไมกันเล่า นอกจากนี้มันก็ไม่ใช่มารับเธอคนเดียวสักหน่อย แต่ยังต้องมารับเย่เฉินของบ้านเราด้วย"

ต่งรั่งหลินพูดว่า "ได้ๆ เธอมารับเย่เฉินของบ้านพวกเธอ แล้วถือโอกาสมารับฉันด้วยเลยใช่ไหม?"

เซียวชูหรันยิ้มพร้อมกับพูดว่า "ใช่แล้ว!"

"ได้เลย” ต่งรั่งหลินพูดอย่างจนปัญญาว่า “แค่สามารถแวะมารับฉันด้วย ฉันก็พอใจมากแล้ว!"

เซียวชูหรันพูดว่า "งั้นฉันคงจะไม่คุยกับพวกเธอแล้วนะ เดี๋ยวเจอกันที่สนามบินนะ!"

"ได้"

...

เที่ยวบินในระยะเวลา 2 ชั่วโมงนั้น ในที่สุดเครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินจินหลิงอย่างราบรื่น

เย่เฉินและต่งรั่งหลินออกจากสนามบินด้วยกัน และเห็นเซียวชูหรันรออยู่ที่นั้นแล้ว

ไม่ได้เจอเซียวชูหรันมาหลายวันนี้แล้ว เย่เฉินก็คิดถึงเธออย่างมาก เมื่อเห็นเซียวชูหรันสวมเสื้อโค้ทยาว ด้วยรูปร่างที่ผอมเพรียว และบุคลิกที่โดดเด่นนั้น

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เซียวชูหรันก็คิดถึงเย่เฉินอย่างมากเช่นกัน

ยังไงก็ตาม ตั้งแต่ที่พวกเขาทั้งสองแต่งงานกันมา ก็ไม่เคยต้องห่างกันนานขนาดนี้มาก่อนเลย