บทที่ 1602

ซูจือเฟยกับซูจือหยูที่ในรถก็ตกตะลึงเช่นกัน!

ซูจือเฟยกลืนน้ำลาย แล้วอุทานว่า: “หมอนี่…แข็งแกร่งเกินไปหรือเปล่า?!”

ซูจือหยูก็ตกตะลึงจนตาค้าง และอ้าปากพูดว่า: “เป็นยอดฝีมือชั้นสูงจริงๆ ดูเหมือนว่าเมื่อกี้นี้ฉันจะประเมินเขาต่ำไปแล้ว…”

ในขณะนี้ เย่เฉินได้จัดการทั้งหมดบอดี้การ์ดล้มลงแล้ว และก้าวเท้าเดินไปทางทากาฮาชิ เอคิจิ

และขาทั้งสองของทากาฮาชิ เอคิจิก็อ่อนแรงแล้วสั่นเทาไปทั้งร่างด้วยความกลัว อยากจะหนี กลับพบว่าขาทั้งสองข้างควบคุมไม่ได้ด้วยซ้ำ

ที่สำคัญในใจของเขารู้ดีว่า ความแข็งแกร่งของไอ้หมอนี่มากถึงขั้นนี้ ตัวเองไม่มีทางหนีพ้นไปได้ด้วยซ้ำ….

ดังนั้น เขาทำได้เพียงพูดด้วยความสยดสยอง: “แกต้องการอะไร?! ฉันจะบอกแกให้ ฉันเป็นคุณชายของตระกูลทากาฮาชิ!”

เย่เฉินไปถึงก็ตบไปที่บนใบหน้าของทากาฮาชิ เอคิจิอย่างรุนแรง และพูดอย่างเย็นชาว่า: “ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นคุณชายของทากาฮาชิอะไร ตอนนี้พวกเรามาคุยกันเรื่องที่แกติดค้างแขนทั้งสองข้างฉัน!”

ทากาฮาชิ เอคิจิถูกเย่เฉินตบจนเวียนหัวตาลาย!

เขาเติบโตมาขนาดนี้ ถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็กถูกคนนับไม่ถ้วนล้อมอยู่ตรงกลางเหมือนดาวล้อมเดือน เคยโดนตบตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ที่สำคัญ ยังถูกคนตบที่ถนน!

สิ่งนี้น่าขายหน้ามากจริงๆ!

ทากาฮาชิ เอคิจิกุมใบหน้าที่บวมไว้ กัดฟันตะโกนว่า: “ไอ้สารเลว! แกกล้าตบฉันเหรอ?! ระวังฉันจะเอาชีวิตของแก!”

เย่เฉินยื่นมือไปตบหน้าของเขา และพูดอย่างราบเรียบว่า: “ตบหน้าแกเพียงแค่ทำการทดสอบผิวหนังของแก ฉันบอกแล้ว แกติดค้างแขนทั้งสองข้างฉัน!”

พูดไปแล้ว เย่เฉินก็ขี้เกียจที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับเขา จับข้อมือของเขาไว้ทันที และแกว่ง

มือก็บิด

ต่อจากนั้น ก็ได้ยินเสียง“แกร๊ก” แขนขวาของทากาฮาชิ เอคิจิก็หักออกจากข้อต่อแล้ว เจ็บจนเขาทั้งร้องทั้งตะโกน น้ำมูกน้ำตาก็ไหลออกมา: “เจ็บ…ฉันเจ็บแขนจะตายอยู่แล้ว….”