บทที่ 1617

ในเวลาเดียวกัน เครื่องร่มร่อนไร้เสียงอันดำมืด กำลังบินอย่างรวดเร็วที่ระดับความสูงสองร้อยเมตร

เครื่องร่มร่อนไร้เสียงแบบนี้ ใช้แบตเตอรี่ลิเทียมในการขับเคลื่อนเครื่องยนต์ไฟฟ้า ดังนั้นจึงไม่มีเสียงรบกวนเมื่อเครื่องยนต์เชื้อเพลิงทำงาน

ที่สำคัญ ใบพัดลมของเครื่องร่มร่อนได้รับการออกแบบมาเป็นอย่างดี และเสียงอากาศในระหว่างการทำงานที่ความเร็วสูงก็มีขนาดเล็กมากเช่นกัน

การใช้อุปกรณ์มาชดเชยความไม่พอของความแข็งแกร่ง นี่ก็เป็นทิศทางการพัฒนาที่เสมอต้นเสมอปลายของนินจาในประเทศญี่ปุ่น

ในช่วงแรกๆนินจาในประเทศญี่ปุ่น ไม่เพียงแต่ต้องฝึกฝนวิชานินจาอย่างหนักเท่านั้น แต่ยังต้องมีความเชี่ยวชาญด้านเคมีด้วย เพราะจำเป็นต้องประสมอุปกรณ์แปลกยากออกมาหลากหลาย

ในโทรทัศน์ นินจาโบราณได้ทิ้งลูกบอลลงบนพื้น ก็สามารถที่จุดควันขึ้นมาในทันที หลังจากที่ควันหายไป คนก็หายไป อันที่จริงนี่ไม่ใช่ฉากสมมติ แต่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์

ลูกบอลทรงกลมที่นินจาโบราณใช้นั้น อันที่ริงก็ใช้ระเบิดควันกับระเบิดแสงเป็นส่วนผสมของการผลิตด้วยวิธีการดั้งเดิมของคนท้องถิ่น

เมื่อระเบิด แสงสว่างที่เกิดขึ้นในทันทีจะทำให้การมองเห็นของคู่ต่อสู้สูญเสียไปชั่วคราว และควันก็เป็นที่กำบังที่ดีเยี่ยมสำหรับการล่าถอย ดังนั้นรออีกฝ่ายมองเห็นตอนที่ควันจางลง นินจาก็หนีหายไปนานแล้ว

อันที่จริง ก็ไม่จำเป็นต้องหนีหายไปจริงๆ

นินจาก็เหมือนกับกิ้งก่า ชำนาญในการซ่อนตำแหน่งของตัวเอง ปรับไปตามสภาพแวดล้อมได้ดีเป็นอย่างมาก

เมื่อตอนที่เป้าหมายรู้สึกว่าพวกเขาอาจจะหนีไปแล้ว บางทีพวกเขาก็อาจซ่อนตัวอยู่บนคานบ้าน หรือซ่อนตัวอยู่ที่ข้างหลังของเป้าหมาย หรือว่าซ่อนตัวอยู่ในน้ำและใช้ไม้ไผ่เล็กที่มักจะใช้เป่าลูกดอกมารักษาการหายใจ

นินจาของในสมัยใหม่ รวมความสำเร็จทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเข้ากับวิชานินจา ก็ทำให้ศักยภาพของนินจาซ่อนตัวได้ดี

ตัวอย่างเช่นวัสดุสีดำพิเศษบนตัวของพวกเขา เช่นเครื่องร่มร่อนนี้ ก็เป็นวิธีการสมัยใหม่ของพวกเขา

ในเวลานี้ ทั้งสองคนบนเครื่องร่มร่อน กำลังติดต่อสื่อสารกันผ่านอินเตอร์คอมไร้สาย หนึ่งคนในนั้นเอ่ยปากพูดว่า: “ศิษย์พี่ พวกเราควรควบคุมระยะห่างหน่อยมั้ย? หลีกเลี่ยงอีกฝ่ายค้นพบพวกเรา”