บทที่ 1633

ในวินาทีที่มีดสั้นแทงทะลุท้ายทอยของฟูจิบายาชิโอตะ เขารู้สึกบาดแผลทั้งเจ็บและชา และความรู้สึกอ่อนแรงก็แพร่กระจายจากบาดแผลไปทั่วทั้งร่างกายของเขาทันที

ความเจ็บปวดนั้น มาจากบาดแผลที่โดนมีดสั้นแทง

ความอ่อนแรงนั้น มาจากยาพิษที่ทาอยู่บนมีดสั้น

เขาหายใจไม่ออก ใบหน้าของเขาเริ่มเขียว เขาจ้องมองเย่เฉินด้วยความหวาดกลัว และมีเสียงครวญครางไม่หยุด

เย่เฉินจ้องมองเขา และถามด้วยความสนใจ:"คุณอยากถามฉัน ฉันทำแบบนั้นได้ยังไง?"

ฟูจิบายาชิโอตะพยักหน้าทันที

จนกระทั่งใกล้ตายแล้ว ฟูจิบายาชิโอตะก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมเย่เฉินถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมเขาถึงสามารถหลบซ่อนอำพรางตัวต่อหน้าตัวเองได้ยังไง ทำไมเขาถึงทำให้มีดคุไนสองเล่มนี้เปลี่ยนทิศทางได้

ในเวลานี้ เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและเอ่ยปากพูด:"สมัยเด็กคุณเคยเรียนฟิสิกส์ไหม? การเคลื่อนที่ของเสียง อาศัยการสั่นสะเทือน ถ้าสามารถควบคุมการสั่นสะเทือน ก็จะสามารถควบคุมเสียงต่างๆได้ ไม่ว่าหูของคุณจะไวต่อเสียงแค่ไหน คุณก็ตรวจจับการเคลื่อนไหวของมันไม่ได้"

ดวงตาของฟูจิบายาชิโอตะเต็มไปด้วยความตกใจ!

การเคลื่อนไหวของเสียงอาศัยจากการสั่นสะเทือน เรื่องนี้เขารู้ แต่คนสามารถควบคุมการสั่นสะเทือนของเสียงได้ยังไง?!

จากนั้น เขาก็มองเย่เฉินด้วยสายตากระตือรือร้นและมีเสียงอู้อี้อยู่ในปาก

เย่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม:"คุณอยากถาม ฉันทำให้มีดคุไนสองเล่มนั้นโค้งออกไปได้ยังไงใช่ไหม?"

ฟูจิบายาชิ โอตะพยักหน้าอย่างควบคุมไม่ได้

เย่เฉินยิ้มอย่างสงบ:"มันก็เป็นหลักการเดียวกับที่ฉันควบคุมการสั่นสะเทือน แต่ความสามารถนี้ มันเป็นวิชาอันล้ำค่าของประเทศจีนที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ และวิชานินจาของญี่ปุ่นเทียบไม่ติดอยู่แล้ว ดังนั้นคุณก็ไม่ต้องคิดมาก รีบลงนรกไปเถอะ"

สีหน้าของฟูจิบายาชิโอตะเต็มไปด้วยความตกใจและเสียดาย