บทที่ 1653

“ผม......ผม......ไอ ไอ ไอ.......”

เจ้ารองที่ถูกบีบคอ สีหน้ากลายเป็นสีน้ำเงินทันที

เขาอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ นอกจากคำว่าผมคำเดียว

เขามองที่เย่เฉินด้วยสายตาที่น่าสะพรึงกลัวและขอร้องอ้อนว้อน โดยหวังว่าเย่เฉินจะปล่อยชีวิตเขาไปได้

แต่เย่เฉินกลับพูดอย่างเฉยเมยว่า “ถ้าคนอื่นไม่รุกรานผม ผมก็ไม่ไปรุกรานใคร พวกคุณติดตาม และดักฟังผมตั้งแต่โตเกียวจนตลอดทาง ตั้งใจจะฆ่าผมก่อนที่ผมจะออกจากญี่ปุ่น คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณรอดไปได้งั้นเหรอ?”

ใบหน้าของศิษย์น้องรองของฟูจิบายาชิ มาสะเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เย่เฉินพูดอย่างใจเย็นว่า “เอาล่ะ ตายอย่างไม่ทรมานเถอะ”

หลังจากพูดจบ ด้วยแรงที่อ่อนโยนในมือของเขา ก็ได้ยินเสียงคมชัดจากคอของอีกฝ่าย และคนคนนั้นก็ได้สูญเสียพละกำลังไปอย่างสิ้นเชิง

ต่อมา เย่เฉินก็ยัดร่างของเจ้ารองและเจ้าสามลงในกระโปรงหลังรถ ราวกับว่าคนสองคนนี้ไม่เคยปรากฏตัวอยู่ที่นี่เลย

หลังจากที่ทำทั้งหมดนี้จนเสร็จ เย่เฉินก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา และโทรหาเฉินจื๋อข่าย “ให้ลูกน้องของคุณขับรถตู้แช่แข็งมาที่หน้าประตูของโรงแรม”

ฟูจิบายาชิ มาสะซึ่งอยู่ที่ทางเข้าของโรงแรม รอเกือบสิบนาที และก็ยังไม่เห็นสองคนนั้นขับรถออกมาสักที รู้สึกกังวลใจอย่างมาก

ถึงแม้การเปลี่ยนยางรถมันจะค่อนข้างยุ่งยากเล็กน้อย แต่สองคนทำพร้อมกัน มันก็คงเป็นไปไม่ได้หรอกนานขนาดนั้นแล้วยังไม่เสร็จสักทีใช่ไหม? เขาจึงหยิบมือถือออกมาแล้วโทรหาเจ้าสาม

ไม่มีใครรับสาย

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็โทรหาเจ้ารองอีกครั้ง แต่ก็ยังคงไม่มีคนรับสาย

ไม่มีใครรับสายของทั้งสองคน ซึ่งผิดปกติมากเกินไปจริงๆ!

ทันใดนั้นความรู้สึกที่รุนแรง ก็ผุดขึ้นในหัวใจของฟูจิบายาชิ มาสะอย่างกะทันหัน

เมื่อนึกถึงการตายของฟูจิบายาชิ โอตะเจ้าสี่ เขาก็รู้สึกหนาวเย็นอยู่ที่หลังของเขา!