บทที่ 1660

เย่เฉินโบกมือลา “ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องห่วง ผมมีเรื่องส่วนตัวที่ต้องไปจัดการนิดหน่อย จัดการเสร็จแล้วก็จะกลับมา”

เฉินจื๋อข่ายถามว่า “อยู่ในโอซาก้าไหม? ให้ผมจัดคนไปปกป้องคุณหรือไม่?”

“ไม่ต้องแล้ว” เย่เฉินไม่ได้บอกว่าตัวเองจะไปไหนกันแน่ และเขาก็ไม่ต้องการที่จะพูด

เขาก็ไม่รู้ว่าทำไม เขาเอาแต่คิดถึงอิโตะ นานาโกะอยู่ในสมอง บางทีอาจจะเพราะเห็นใจผู้หญิงคนนั้น หรืออาจจะเพราะชื่นชม หรือจากอารมณ์อื่นๆ เย่เฉินคิดไม่ออก และก็ไม่อยากจะไปคิดมัน

ตอนนี้เขา เพียงแค่อยากจะไปเกียวโตเพื่อพบกับอิโตะ นานาโกะกับตาด้วยตัวเอง และไปเยี่ยมดูอาการบาดเจ็บของเธอด้วย

ไม่ว่าจะเป็นยังไง หากอาการบาดเจ็บของเธอหายดีแล้ว ตัวเองก็จะสามารถกลับไปได้อย่างสบายใจ

เฉินจื๋อข่ายเห็นว่าเย่เฉินไม่ยอมเปิดเผยการเดินทางของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ยืนกรานอีกต่อไป เพียงแค่ขอให้เขาขับรถอย่างระมัดระวัง หากหิมะตกหนักขึ้นก็รอให้หิมะหยุดตกแล้วค่อยขับรถ

เย่เฉินยอมรับ แล้วขับออกไปตัวคนเดียว

โอซาก้าอยู่ใกล้กับเกียวโตมาก และใช้เวลาในการขับรถเพียงประมาณหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น

เมื่อเขามาถึงเกียวโต ท้องฟ้าก็ได้มืดลงแล้ว

หิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหิมะขนห่านเลยทีเดียว

เย่เฉินไม่รู้ว่าคฤหาสน์ของตระกูลอิโตะอยู่ที่ไหน ดังนั้นเขาจึงไปหาร้านอาหารจีนแห่งหนึ่งแล้วกินราเมงสไตล์จีนไปชามหนึ่ง ตอนที่เช็กบิล เขาก็ถามจากเถ้าแก่ไปคำหนึ่งว่า “เถ้าแก่ คุณรู้ไหมว่าคฤหาสน์ของตระกูลอิโตะอยู่ที่ไหน? ”

อีกฝ่ายยิ้มและพูดว่า “คฤหาสน์ของตระกูลอิโตะอยู่ถัดจากปราสาทนิโจ ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่มาก และหาง่ายมาก มีโล่ประกาศเกียรติอยู่ที่ทางเข้าด้านหน้า ซึ่งก็คืออิโตะในตัวอักษรจีน”

เย่เฉินพยักหน้า และกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็เดินออกจากร้านอาหาร

ปราสาทนิโจเป็นจุดท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในเกียวโต ดังนั้นจึงสามารถค้นหาจากแผนที่ได้โดยตรง และอยู่ห่างจากเย่เฉินเพียงสองกิโลเมตร

เห็นว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะถึงแล้ว เย่เฉินที่นั่งอยู่ในรถก็เริ่มลังเลและไม่กล้าเดินต่อเล็กน้อย

เขายังทำใจไม่ได้ ตัวเองจะไปพบกับอิโตะ นานาโกะได้อย่างไร

เมื่อไปถึงบ้านพักของตระกุลอิโตะ ก็จะเคาะประตูเพื่อขอพบโดยตรงงั้นเหรอ?