บทที่ 1666

ผู้ชายที่ยิ้มแย้มตรงหน้าคนนี้ เป็นเย่เฉินที่ตัวเองคิดถึงและรักอยู่นานจริงๆ!

ในเวลานี้ ในส่วนลึกของหัวใจของอิโตะ นานาโกะ คำถามนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นในทันใด:

“เป็นเขาได้อย่างไร?!”

“ทำไมถึงเป็นเขา?!”

“เขามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!”

“ฉันฝันไปหรือเปล่า?!”

“หรือว่าฉันตายไปแล้ว และทั้งหมดนี้ เป็นภาพลวงตาหลังจากที่ฉันตายแล้วเหรอ?!”

“เมื่อกี้นี้ ฉันถึงกับรู้สึกว่า ต่อให้ก่อนตายยังสามารถได้พบเย่เฉินครั้งหนึ่ง ฉันก็จะตายโดยไม่เสียใจ แต่ใครจะกล้าเชื่อว่า เย่เฉินในเวลานี้เหมือนกับเทพเจ้าจากสวรรค์ มาช่วยตัวเองทัน?!”

ความคิดนับไม่ถ้วนในหัวรวมตัวอยู่ด้วยกัน เธอประหลาดใจทั้งลังเลและประหม่าทั้งตื่นเต้น คนทั้งคนก็สั่นสั่นเทาจนพูดไม่ออกมา

ในเวลานี้ เย่เฉินเป็นผู้ทำลายความเงียบก่อน เขามองไปที่อิโตะ นานาโกะ ยิ้มเล็กน้อย และเอ่ยปากถามว่า: “คุณอิโตะ จากกันหลายวัน ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อได้ยินเสียงของเย่เฉิน ในที่สุดอิโตะ นานาโกะก็แน่ใจว่า ทุกอย่างที่ตัวเองเห็นไม่ใช่ภาพลวงตา!

ตัวเองหลงรักมานาน ถึงขนาดคิดว่าไม่มีโอกาสได้พบกับเย่เฉินอีกตลอดไป แต่ตอนที่ตัวเองอยู่ในช่วงเวลาวิกฤติที่สุด กลับมาช่วยตัวเอง!

ในเวลานี้ ในที่สุดอิโตะ นานาโกะก็สัมผัสถึงการเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความสุขมากที่สุด

เธอรู้สึกว่า ในชีวิตนี้ ไม่มีช่วงเวลาไหน ที่สามารถเอาชนะทุกนาทีทุกวินาทีของตอนนี้ได้

แม้ว่าจะให้เธอไปตายตอนนี้ เธอก็รู้สึกว่าชีวิตนี้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ไม่มีอะไรให้เสียใจอีก

ดังนั้น เธอก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองต่อไปได้ และร้องไห้ออกมาดังๆว่า: “เย่เฉินซัง! ตั้งแต่ที่นานาโกะกลับมาจากเมืองจินหลิง รอคอยที่จะพบคุณเพียงผู้เดียวทั้งวันทั้งคืน คาดไม่ถึงว่าคุณจะมาจริงๆ...”

นินจาทั้งสี่คนเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรู หนึ่งในนั้นกัดฟันตวาดว่า: “ไอ้เวร แกเป็นคนฆ่าโอตะใช่มั้ย?!”