บทที่ 1689

ฤทธิ์ของยาอายุวัฒนะนั้นวิเศษมากๆ แต่ภายนอกของยานั้นดูเรียบง่ายมากๆ เป็นเพียงยาเม็ดสีดำและกลมๆเท่านั้น และมองไม่ออกว่ามันพิเศษตรงไหน

อิโตะนานาโกะมองมาที่ยาเม็ดนี้ เธอไม่ได้ปิดบังความประหลาดใจของตัวเอง ถามเย่เฉินว่า:"เย่เฉินซัง ยาเม็ดนี้...รักษาอาการบาดเจ็บของฉันได้จริงๆเหรอ?"

เย่เฉินพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม:"ถ้าอาจารย์เย่ยอมรักษา รับรองว่ารักษาได้ทุกโรคอยู่แล้ว ถ้ารักษาไม่ได้ยินดีคืนเงิน"

"อาจารย์เย่?"อิโตะนานาโกะถามด้วยความประหลาดใจ:"อาจารย์เย่คือชื่อเล่นของเย่เฉินซังใช่ไหม?"

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:"ไม่ใช่ชื่อเล่น แต่เป็นชื่อที่เพื่อนๆในจินหลิงให้เกียรติและเรียกฉันแบบนี้"

อิโตะนานาโกะหัวเราะออกมาและพูดด้วยความดีใจ:"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ถ้าฉันเรียกเย่เฉินซังเป็นอาจารย์เย่ได้ไหม?"

เย่เฉินพูดเล่น:"ได้สิ คุณจะเรียกฉันยังไงก็ได้"

อิโตะนานาโกะเอียงศีรษะครุ่นคิดชั่วครู่ และพูดอย่างจริงจัง:"เรียกเย่เฉินซังฟังดูแล้วสนิทสนมมากกว่า คงมีเพียงฉันคนเดียวที่เรียกคุณว่าเย่เฉินซังใช่ไหม?"

เย่เฉินพยักหน้า:"สำหรับคนจีน ไม่ค่อยเรียกกันแบบนี้"

อิโตะนานาโกะยิ้มอย่างมีความสุขและพูดอย่างจริงจัง:"หวังว่าในอนาคตก็มีเพียงฉันคนเดียวที่เรียกคุณว่าเย่เฉินซัง!"

"ได้" เย่เฉินก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เพราะเขาไม่สามารถต่อต้านรอยยิ้มของอิโตะนานาโกะได้เลย

เมื่อเห็นรอยยิ้มอันหอมหวานของเธอเหมือนกับเมเปิ้ลไซรัป เย่เฉินในขณะนี้ รู้สึกถึงความหอมหวานอย่างอธิบายไม่ถูก

เย่เฉินไม่กล้าครุ่นคิดความหอมหวานนั้นอย่างละเอียด ดังนั้นเขารีบเปลี่ยนเรื่องพูดและเร่งเร้าเธอทันที:"รีบกินยาเม็ดนั้นเร็วๆ คุณเคยบอกเองว่าอยากจะออกไปดูหิมะไม่ใช่เหรอ? อย่ารอจนหิมะหยุดตกแต่คุณก็ยังไม่ทานยาเม็ดนั้น"