บทที่ 1704

นางาฮิโกะ อิโตะรีบเอ่ยขึ้น "ลูกไม่ต้องมาแล้ว ตอนนี้โตเกียววุ่นวายมาก แค่เพียงระยะเวลาวันสองวัน มีคนตายไปมากมาย อีกอย่างตอนนี้ลูกยังป่วยอยู่ อยู่พักผ่อนในเกียวโตดีกว่า!"

อิโตะ นานาโกะรีบพูดขึ้น "คุณพ่อคะ อาการบาดเจ็บของลูกหายดีทั้งหมดแล้ว คุณไม่ต้องเป็นห่วง ลูกจะไปโตเกียวเพื่อดูแลคุณโดยเร็วที่สุด!"

นางาฮิโกะ อิโตะย่อมไม่เชื่อว่าอาการบาดเจ็บของลูกสาวจะหายเป็นปกติแล้ว เขาคิดว่าอิโตะ นานาโกะแค่กำลังปลอบโยนเขา

ดังนั้น เขาพูดกับอิโตะ นานาโกะด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "นานาโกะ ลูกต้องฟังพ่อ อยู่ที่เกียวโตอย่างว่าง่าย ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นอีกทั้งอย่าได้มาที่โตเกียว!"

อิโตะ นานาโกะยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่นางาฮิโกะ อิโตะเอ่ยขึ้นมาอย่างโมโห “ถ้าหากพ่อรู้ว่าลูกแอบมาโตเกียว อย่างนั้นพ่อก็จะไม่มีลูกสาวแบบลูกอีกต่อไป!"

พูดจบ เขาก็ตัดสายไปทันที

อิโตะ นานาโกะร้องไห้ออกมาทันที ในใจของเธอเป็นห่วงความปลอดภัยของพ่อมากอย่างที่สุด ถึงแม้ว่าเธอจะสามารถมั่นใจได้เบื้องต้นแล้วว่าสายจากพ่อของเธอไม่คล้ายกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่เธอมักจะรู้สึกว่า อาการบาดเจ็บของพ่อเธอไม่ได้เบาอย่างที่เขาพูดมาทางโทรศัพท์

เย่เฉินที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากถามเธอขึ้น “นานาโกะ พ่อของเธอเกิดเรื่องหรือ?"

"อืม..." อิโตะ นานาโกะพยักหน้าทั้งน้ำตาแล้วพูดว่า "คุณพ่อโทรมาบอกว่าท่านโดนไล่ฆ่า ตอนนี้อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว..."

พูดจบ เธอก็มองไปที่เย่เฉินและสะอื้นไห้ "เย่เฉินซัง ฉันเป็นกังวลมาก ... "

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปลอบโยน “พ่อของเธอน่าจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตแล้ว ดังนั้นเธอเองก็อย่ากังวลมากเกินไป”

อิโตะ นานาโกะส่ายหัวและพูดว่า "ฉันเกรงว่าคุณพ่อปกปิดอะไรบางอย่างกับฉัน... "

พูดจบ เธอก็มองไปเย่เฉินอย่างคาดหวัง และเอ่ยปากถาม “เย่เฉินซัง ฉันอยากกลับไปที่โตเกียว คุณช่วย... คุณช่วยฉันได้ไหมคะ?"