บทที่ 1711

ข่าวที่ว่าตระกูลมัตสึโมโตะถูกฆ่าล้างตระกูลจนหมด ทำให้นางาฮิโกะ อิโตะตกตะลึงขีดสุด

เขาตกตะลึงอ้าปากค้างและโพล่งออกมา "ฆ่าล้างคนในตระกูลมัตสึโมโตะกว่าสามสิบคนจนหมด นี่มันช่างเหิมเกริมมากเกินไปแล้ว?! คนแบบไหนกันที่กล้าได้ขนาดนี้?”

เอมิ อีโตะ ส่ายหัวและพูดว่า "เรื่องราวรายละเอียดฉันก็ยังไม่รู้เช่นกัน ตำรวจกำลังสืบสวนเรื่องนี้อยู่"

ในเวลานี้เย่เฉินพูดอย่างเย็นชาว่า “ยังต้องตรวจสอบอีกหรือ? จะต้องเป็นตระกูลซูที่ลงมือทำ ผมเพิ่งช่วยพี่น้องตระกูลซูออกมา ตระกูลซูกลางดึกก็จัดการฆ่าล้างตระกูลมัตสึโมโตะที่อยู่เบื้องหลังทันที"

สีหน้าของนางาฮิโกะ อิโตะดูตกใจเล็กน้อย เขาเอยพึมพำ “พฤติกรรมของตระกูลซูโหดร้ายเกินไปหน่อยหรือไม่? มัตสึโมโตะ โยชิโตะก็แค่ใช้คนของเขาลงโจมตีคนรุ่นหลังสองคน ต่อให้พวกเขาอยากแก้แค้น ก็แค่ฆ่ามัตสึโมโตะ โยชิโตะก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ? อย่างมากก็ฆ่าบอดี้การ์ดของตระกูลพวกเขาไปด้วย ทำไมต้องลำบากไปถึงคนอื่นๆในตระกูลมากมายขนาดนี้?”

เย่เฉินสีหน้าอึมครึม “นี่สมควรจะเป็นสไตล์ที่สอดคล้องกับตระกูลซู"

พูดไป เย่เฉินก็อดคิดถึงพ่อแม่ของตนขึ้นมาไม่ได้

ด้วยรูปแบบที่โหดเหี้ยมและวิธีการที่ร้ายกาจของตระกูลซู เกรงว่ามีโอกาสอย่างยิ่งที่พวกเขาจะเป็นคนทำมันโดยตรง!

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ในใจของเย่เฉินก็อัดอั้นถึงขีดสุด!

เขาตาบอดไปจริงๆ ถึงกับช่วยหลานชายคนโตและหลานสาวคนโตของตระกูลซูเอาไว้แล้วปล่อยพวกเขาไป!