บทที่ 1716

"ฉันรู้" นางาฮิโกะ อิโตะยิ้มน้อยๆและพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "เคยแต่งงานแล้วไง? คุณแต่งงานแล้ว แต่นานาโกะก็ยังชอบคุณอยู่ดีไม่ใช่หรือ? ดังนั้น ไม่ว่าจะสำหรับฉันก็ดี สำหรับนานาโกะก็ดี พวกเราล้วนไม่สนใจอดีตและปัจจุบันของคุณ สิ่งที่เราสนใจ ก็คืออนาคตของคุณ!”

พูดไป นางาฮิโกะ อิโตะก็เอ่ยขึ้นอย่างจริงจังว่า “คุณเย่ หลังจากผ่านเหตุการณ์ในวันนี้ ผมก็มองเห็นชีวิตมนุษย์อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ยามคนเรามีชีวิตอยู่ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ล้วนมีความหมาย ความร่ำรวยก็มีความหมาย ความยากจนก็มีความหมาย แต่เมื่อคนตายไปแล้ว ไม่ว่าจะร่ำรวยหรือยากจน ทั้งหมดล้วนกลายเป็นเพียงกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า"

“หากเป็นช่วงเวลาก่อนวันนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกสาวของผมแต่งงานกับผู้ชายต่างชาติแน่นอน แต่ในเวลานี้ สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญสำหรับฉันอีกแล้ว สิ่งที่สำคัญก็คือ ทำอย่างไรถึงจะสามารถทำให้ลูกสาวของฉันมีความสุข สิ่งที่สำคัญก็คือทำอย่างไรถึงสามารถทำให้ลูกสาวของฉันมีชีวิตที่ดีที่สุด!”

“คุณเย่มีความสามารถ มีความแข็งแกร่ง อีกทั้งยังมีเสน่ห์ของผู้ที่แข็งแกร่ง นานาโกะได้รับการฝึกอบรม มีภูมิหลัง มีภายนอกก็ย่อมมีภายใน อีกทั้งเธอก็ชอบคุณมาก ฉันเชื่อว่าในใจของคุณเองก็ต้องมีความรู้สึกกับนานาโกะอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้น คุณคงไม่มีทางเดินทางไกลมาถึงญี่ปุ่น แล้วยังตั้งใจเดินทางไปถึงที่เกียวโตเพื่อพบเธอ ช่วยชีวิตเธอ และรักษาอาการบาดเจ็บของเธอ อีกทั้งยังกระทั่งขับรถตลอดคืนเป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตรเพื่อส่งเธอมายังโตเกียวเพื่อพบฉัน”

เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า “คุณอิโตะ ต้องยอมรับว่า นานาโกะเป็นหญิงสาวที่ดีอย่างมากคนหนึ่ง แต่ว่าผมยังคงเอ่ยคำเดิม ผมแต่งงานแล้ว”

นางาฮิโกะ อิโตะโบกมือและพูดว่า "อย่ามัวแต่เอาเรื่องการแต่งงานแล้วของคุณมาเบี่ยงประเด็นผม แต่งงานแล้วก็หย่าได้ ต่อให้ไม่หย่า คุณก็สามารถแต่งงานกับนานาโกะที่ญี่ปุ่นได้ ขอแค่คุณไม่กลับไปอีกก็ไม่มีปัญหา”

เย่เฉินส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณอิโตะ ผมนั้นชื่นชมในความล้ำค่าบนตัวคุณหนูนานาโกะอยู่บ้างจริงๆ แต่ว่าเรื่องที่คุณพูดนั้นยังคงไม่มีทางเป็นไปได้”

เย่เฉินชะงักไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีก “อีกทั้งผมก็ไม่มีทางรั้งอยู่ที่ญี่ปุ่น วันนี้ อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้ ผมจะกลับไปประเทศจีน"

นางาฮิโกะ อิโตะยิ้มและพูดอย่างจริงจังว่า "คุณเย่ พวกคุณชาวจีนมีคำโบราณที่ว่านกที่ดีจะรู้จักเลือกกิ่งไม้พำนักนอน ผมเคยตรวจสอบภูมิหลังของคุณแล้ว ยกโทษให้ผมที่ต้องพูดตามตรง ภรรยาของคุณตอนนี้ ไม่คู่ควรกับคุณ!"

เย่เฉินมองไปที่นางาฮิโกะ อิโตะอย่างไม่ใส่ใจและถามด้วยรอยยิ้ม "คุณอิโตะดูคล้ายจะทำความเข้าใจกับวัฒนธรรมจีนได้อย่างลึกซึ้ง เมื่อครู่ยังสามารถเอ่ยคำว่า 'ขุดหลุกลึก สะสมเมล็ดพืช' ออกมา มาตอนนี้ก็ยังมี 'นกที่ดีจะรู้จักเลือกกิ่งไม้พำนักนอน' ดูเหมือนว่าคุณจะเป็นผู้เชี่ยวชาญประเทศจีนคนหนึ่งเช่นกัน!”