บทที่ 1723

เย่เฉินกับอิโตะ นานาโกะทานอาหารเช้าด้วยกัน และท้องฟ้าในโตเกียวก็สว่างแล้ว

อิโตะ นานาโกะพูดกับเย่เฉินว่า:"เย่เฉินซัง ฉันจะให้คนใช้เตรียมห้องพักให้คุณ คุณพักผ่อนสักหน่อยเถอะ ไม่ได้นอนทั้งคืน เหนื่อยเกินไปแล้ว"

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย ส่ายหัวแล้วพูดว่า:"ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมไม่เหนื่อย"

"จะไม่เหนื่อยได้ยังไง?" อิโตะ นานาโกะพูดด้วยความเป็นห่วงอย่างไม่ปิดบัง:"ตั้งแต่ต่อสู้กับนินจาฟูจิบายาชิเมื่อคืนนี้ จนถึงตอนนี้ เย่เฉินซังยังไม่พักผ่อนเลยสักนิด ได้ผ่านการรบสองครั้ง และขับรถไปหลายร้อยกิโลเมตร…... "

เย่เฉินยิ้ม และถามเธอกลับว่า:"คุณก็ไม่ได้พักผ่อนเลย รู้สึกเหนื่อยบ้างไหม?"

อิโตะ นานาโกะชะงักไปเล็กน้อย ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า:"ฉันไม่รู้สึกเหนื่อยเลยจริงๆ ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกเหนื่อยเท่านั้น แต่ยังรู้สึกว่าฉันมีแรงไม่สิ้นสุดไปทั้งตัว สภาพร่างกายสมบูรณ์ดีมาก……"

หลังจากนั้น เธอรีบถาม:"เย่ เฉินซัง นี่คงจะเป็นผลจากยาที่คุณให้มาสินะ?"

เย่เฉินพยักหน้า และยิ้มพูดว่า:"ใช่ ยานั้นไม่เพียงรักษาอาการบาดเจ็บ แต่ยังปรับปรุงความสามารถและความอดทนของร่างกายด้วย ดังนั้นผู้คนจะไม่เหนื่อยง่ายนัก"

อิโตะ นานาโกะอดรู้สึกซึ้งไม่ได้:"ยานี้น่าทึ่งจริงๆ ถ้าผลิตได้ล่ะก็ บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนของเย่เฉินซัง จะกลายเป็น บริษัทยาชั้นนำของโลกเลยสินะ?"

เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"ยานี้ไม่สามารถผลิตเป็นจำนวนมากได้ เดิมทีก็เป็นสิ่งที่หายากมาก ถูกทิ้งไว้โดยแพทย์อัจฉริยะชาวจีนโบราณ กินหนึ่งไปหนึ่งเม็ดก็จะหายไปหนึ่งเม็ด…..."

ในความเป็นจริง ยาที่จำเป็นสำหรับการกลั่นยาอายุวัฒนะนั้นหาได้ไม่ยาก

แต่ที่สำคัญคือยาเม็ดนี้ต้องได้รับการขัดเกลาด้วยพลังงานเรกิ

เรกิ เป็นเหมือนพลังงานอันทรงพลังที่เปลี่ยนเหล็กเป็นเหล็กหลอมเหลวในระหว่างการผลิตเหล็ก

หากปราศจากพลังงานนี้ เพียงแค่กองแร่เหล็กกองรวมกันเป็นเวลา 10,000 ปี แร่เหล็กก็ไม่กลายเป็นเหล็ก

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเย่เฉินที่จะทำยานี้ แต่ความเป็นไปได้ในการผลิตเป็นจำนวนมากนั้นน้อยมาก

ยิ่งกว่านั้น เขาจะไม่นำยาที่มีฤทธิ์แรงเช่นนี้ออกมาเพื่อการผลิตจำนวนมาก