บทที่ 1739

เมื่ออิโตะ นานาโกะกลับมาจากห้องน้ำ เธอไม่มีคราบน้ำตาบนหน้าแล้ว แต่ตาของเธอแดงเล็กน้อย

เธอจงใจใช้น้ำเย็นล้างหน้า ดังนั้นจึงดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น

กลับมาที่ร้าน อิโตะ นานาโกะเริ่มยิ้มถามเย่เฉินว่า:"ปรับเสร็จยัง? คุณต้องการให้ฉันลองอีกไหม?"

เย่เฉินยิ้มและพยักหน้า:"รบกวนคุณด้วย!"

อิโตะ นานาโกะยิ้มอ่อน:"เย่เฉินซังไม่ต้องเกรงใจหรอก"

จากนั้นเธอก็ยื่นมือขวาออกมาอีกครั้งแล้วยิ้มพูดว่า:"เอาสิ! ลองอีกครั้ง!"

เย่เฉินไม่คิดมาก หยิบแหวนที่ปรับแล้วมาสวมที่นิ้วนางมือขวาเธออีกครั้ง

คราวนี้ขนาดก็กำลังพอดีมือ ไม่แน่นหรือหลวมเลย ดูเหมือนธรรมชาติ

อิโตะ นานาโกะไม่สามารถช่วยเปลี่ยนทิศทางของมือขวาได้ ภายใต้แสงและสังเกตแหวนเพชรราคาไม่แพงนี้อย่างระมัดระวัง

แม้ว่าแหวนนี้จะไม่งดงามเท่าแหวนหลายสิบล้านที่อยู่ในมือของผู้หญิงและสาวงาม แต่ก็มีเสน่ห์เฉพาะตัว

เรียบง่าย ใจกว้าง สวยงามและน่าดึงดูด

เย่เฉินมองไปที่แหวนของอิโตะ นานาโกะ และยิ่งมองชอบเช่นกัน

เขารู้ว่าภรรยาของเขาไม่ขออัญมณีหรูหราเหล่านั้น และแหวนวงนี้สามารถเข้ากับอารมณ์นิ่งราวกับน้ำของเธอได้

เมื่อคิดถึงนิ่งราวกับน้ำ เขาอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนความสนใจจากแหวน ไปที่ใบหน้าของอิโตะ นานาโกะ

พูดตามตรง ถ้าบอกว่ามันนิ่งราวกับน้ำ เซียวชูหรันอาจทำคะแนนได้ถึง 80 หรือ 90 คะแนน แต่อิโตะ นานาโกะ ได้ 100 คะแนนอย่างแน่นอน

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ดูเหมือนว่าแหวนนี้เข้ากับอารมณ์ของอิโตะ นานาโกะมากกว่า