บทที่ 1750

แต่อย่างไรก็ตาม ซูรั่วหลีก็อยากจะรู้จริงๆ ว่า เย่เฉินรู้เรื่องที่น่าตื่นเต้นอะไรกันแน่ ดังนั้นเขาจึงบังคับระงับความรังเกียจในหัวใจของตัวเอง และขยับร่างกายเข้าไปด้านข้างของเขา และพูดอย่างเย็นชาว่า “รีบพูดมาเถอะ!”

เย่เฉินก็จงใจเอนตัวเข้าไปทางตัวเธอเล็กน้อย แล้วพ่นลมอุ่นใส่หูของเธอแล้วพูดว่า “เมื่อไม่นานมานี้ น้องชายเมียของอู๋ตงไห่คนนั้น ซึ่งก็คือเจ้าสำนักของสำนักขอทานแห่งซูหางเซวหนานซาน ถูกคนอื่นนฆ่าตาย และคนที่ถูกฆ่าตายพร้อมกับเขา ยังมีภรรยาของเขา และผู้อาวุโสของสำนักขอทานอีกมากมาย!”

ซูรั่วหลีดึงร่างกายของเธอออกจากด้านข้างของเย่เฉินทันที โดยรักษาระยะห่างจากเย่เฉิน และพูดอย่างเย็นชาว่า “เรื่องนี้เองเหรอ? เรื่องนี้เคยกลายเป็นวิดีโอสั้นยอดนิยมบนอินเทอร์เน็ตในเวลานั้น ฉันขอถามคุณหน่อยว่า ยังมีใครที่ไม่รู้เรื่องนี้บ้างมั้ย?”

เย่เฉินยักไหล่ “ผมคิดว่าคุณไม่รู้”

ซูรั่วหลีจ้องมองเขาอย่างน่ารังเกียจ ในความเห็นของเธอ เมื่อกี้นี้เย่เฉินใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ และอยากจะเข้าใกล้เพื่อแต๊ะอั๋งตัวเอง

แต่โชคดีที่เขาก็ไม่ได้เอาเปรียบอะไรอย่างจริงจังเลย ดังนั้นซูรั่วหลีก็ไม่มีการโจมตีเช่นกัน

อย่างไรก็ตามหลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ ความระมัดระวังของซูรั่วหลีที่มีต่อเย่เฉินก็ยิ่งลดลงไปมากขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าซู่รั่วหลีไม่พูดอีกแล้ว เย่เฉินจึงริเริ่มโน้มตัวเข้าไปและถามเธอว่า “เฮ้คนสวย คุณเป็นคนมาจากไหนเหรอ? ผมบอกคุณไปหมดแล้ว คุณก็ต้องบอกผมบ้างดิ?”

ซูรั่วหลีพูดอย่างว่างเปล่าว่า “คุณบอกฉันแล้ว มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องบอกคุณ”

เย่เฉินยิ้มและพูดว่า “คนสวย อย่าเย็นชานักสิ! คุณเป็นถึงคนสวยขนาดนี้ คุณควรจะยิ้มให้มากกว่านี้นะ ยิ้มให้มากขึ้นแล้วจะทำให้คุณดูดีขึ้น!”

ซูรั่วหลีลูบขมับของเธอ และพูดอย่างรังเกียจเล็กน้อยว่า “ขอโทษนะ ฉันอยากพักผ่อนสักหน่อย”

หลังจากพูดจบ ก็หลับตาไปเลย

เย่เฉินถามอยู่ด้านข้างอีกครั้งว่า “คนสวย คุณไปทำอะไรที่โอซาก้าเหรอ? คุณจะไปเที่ยวที่โอซาก้า หรือกลับประเทศจากโอซาก้าเหรอ?”