บทที่ 1764

ส่วนเย่เฉินตั้งแต่เล็กจนโต คำเรียกส่วนใหญ่จะเป็นคุณหนูกับคุณชาย

น้ำเสียงเย่อหยิ่งของเย่ฉางหมิ่นดังขึ้นมาจากในสาย “เสี่ยวเฉิน ตอนนี้แกอยู่ที่เมืองจินหลิงใช่ไหม?”

เฉินจื๋อข่ายรีบเอ่ยตอบอย่างสุภาพครับ “ครับคุณหญิง ผมอยู่ที่เมืองจินหลิง”

เย่ฉางหมิ่นตอบอืม แล้วพูดว่า “พรุ่งนี้จองห้องเพรสซิเดนสูทในโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงให้ฉัน แล้วก็เตรียมขบวนรถมารับฉันที่สนามบินด้วย ฉันน่าจะถึงประมาณบ่ายๆ”

เวลาเย่ฉางหมิ่นออกเดินทาง ส่วนใหญ่ก็มักจะนั่งเครื่องบินส่วนตัว จึงไม่มีเวลาขึ้นลงเครื่องที่แน่นอน

ตื่นเช้า ก็ไปเช้า ตื่นสาย ก็ไปสาย

เมื่อเฉินจื๋อข่ายฟังปลายสายพูดจบ ก็เอ่ยถามอย่างตกใจว่า “คุณหญิงจะมาที่เมืองจินหลิงเหรอครับ?! ไม่ทราบว่าต้องเตรียมอะไรไว้อีกไหมครับ?”

เย่ฉางหมิ่นเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ช่วงนี้เย่เฉินทำอะไร?”

“คุณชายเฉินเหรอครับ....” เฉินจื๋อข่ายมองผ่านกระจกหลัง เมื่อเห็นเย่เฉินที่นั่งอยู่เบาะหลังตีหน้านิ่ง จึงเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “คุณชายเฉินไม่ได้ทำอะไรครับ น่าจะอยู่ที่บ้านกับภรรยา”

เย่ฉางหมิ่นเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม “คุณชายตระกูลเย่ผู้มีเกียรติ แต่งงานกับลูกสาวครอบครัวฐานะพื้นๆในพลเมืองชั้นสามไม่เท่าไหร่ ตระกูลอุตส่าห์ยกตี้เหากรุ๊ปให้ ยังไม่คิดจะบริหารให้ดีๆ วันๆเอาแต่ขลุกอยู่กับเมีย ทำเป็นแต่งานบ้าน ไม่ได้เรื่อง!” เฉินจื๋อข่ายอึดอัดสุดๆ ไม่รู้ว่าควรต่อบทสนทนายังไง เขาครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ถึงได้เอ่ยถามว่า “คุณหญิง ที่คุณจะมา เพราะต้องการเจอคุณชายเฉินหรือเปล่าครับ?”

“ใช่” เย่ฉางหมิ่นเอ่ยพูด “พรุ่งนี้เย็น บอกให้เย่เฉินมาเจอฉันที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง บอกเขาว่าฉันเลี้ยงเอง”

เฉินจื๋อข่ายรีบพูดขึ้นมาว่า “อ่อครับ เดี๋ยวผมบอกคุณชายเฉินให้”

“อืม” เย่ฉางหมินพูดขึ้นมาอีกว่า “ใช่สิ ฉันค่อนข้างเป็นคนติดเตียง เตียงที่ใช้ในห้องนอนที่โรงแรมเป็นของยี่ห้ออะไร?”

เฉินจื๋อข่ายครุ่นคิด แล้วพูดว่า “เหมือนจะเป็นของsimmonsสหรัฐอเมริกานะครับ เป็นของนำเข้าทั้งหมด”