บทที่ 1812

ผ่านไปชั่วครู่ เซียวฉางเฉียนยังคงพูดเรื่องนี้ต่อ:"ประธานอู๋ คุณคิดดูสิ ถ้าเย่ฉางหมิ่นเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเย่แห่งเย่นจิงจริงๆ ทำไมเธอต้องมาที่เมืองจินหลิงด้วย? นอกจากนี้ เธอบอกเรื่องชาติกำเนิดของเย่เฉิน มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเลย! ไอ้ยากจนอย่างเย่เฉิน ก่อนที่จะแต่งเข้ามาในตระกูลของฉัน เขาเป็นเพียงคนงานชั่วคราวในไซต์งานก่อสร้าง เขากินและอาศัยอยู่ในไซต์งานก่อสร้างด้วย เขายากจนมากๆ! ฉันจะพูดคำพูดที่น่าเกลียดหน่อย บางทีตอนนั้นเขาอาจจะไม่มีเงินซื้อกระดาษเช็ดตูดด้วยซ้ำ เขาจะเป็นคุณชายของตระกูลผู้ร่ำรวยได้ยังไง? ตระกูลร่ำรวยที่ไหนยอมให้หลานชายตัวเองทนทุกข์ทรมานอยู่ภายนอกตั้งหลายปีเหรอ?"

สีหน้าของอู๋ตงไห่ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา และไม่สนใจเรื่องที่เขาพูดด้วย

ถึงแม้คำพูดของเซียวฉางเฉียนฟังแรกๆอาจจะรู้สึกสมเหตุสมผล แต่เขาก็ไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันเรื่องนี้ได้เลย

แต่เมื่อสักครู่อู๋ตงไห่มองเห็นสมุดเช็คและตราประทับส่วนตัวของเย่ฉางหมิ่นกับตาตัวเอง

สมุดเช็คเป็นของจริง ตราประทับส่วนตัวก็เป็นของจริงด้วย

เมื่อบวกกับกระเป๋าHermesรุ่นลิมิเต็ด มันสามารถยืนยันได้ว่าเธอคือเย่ฉางหมิ่นจริงๆ

ตอนนี้ปัญหาที่กวนใจอู๋ตงไห่มากที่สุดคือเขาจะทำยังไงกับเย่ฉางหมิ่น

เขาไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเย่ฉางหมิ่นเลย ความคิดของคนชั้นสูงเป็นอย่างไร เขารู้ตัวดี

ปากพูดว่าจะไม่เอาเรื่อง แต่ถ้าปล่อยเธอเป็นอิสระจริงๆ สิ่งที่เธอจะทำเรื่องแรกก็คือฆ่าตัวเองให้ตายอย่างแน่นอน

แต่ถ้าฆ่าเธอตอนนี้เลย มันก็อันตรายมากเกินไป

เนื่องจากเซียวฉางเฉียนกับเซียวไห่หลงทำเรื่องนี้ได้ไม่ค่อยระมัดระวังเลย เมื่อจับคนแล้วก็ขับรถตู้มาที่นี่เลย และไม่ได้เปลี่ยนรถตู้ระหว่างทางด้วย ถ้าตรวจสอบกล้องวงจรปิดอย่างเข้มงวด ก็จะสามารถติดตามเส้นทางของรถตู้ได้

บางที คนพวกนั้นอาจจะมาถึงที่นี่เร็วๆนี้ก็ได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ อู๋ตงไห่ประหม่ามากๆจนหนังศีรษะชาไปหมด