บทที่ 1826

เมื่อพูดอย่างนั้น น้ำเสียงของเย่เฉินก็เริ่มจริงจังขึ้นมา และพูดตักเตือนว่า: “เรื่องราวของวันนี้ก็หยุดอยู่ตรงนี้ ถ้าให้ผมรู้ว่าคุณยังกล้าทำอะไรลับหลังเพื่อเล่นงานผม ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจคุณ!”

เย่ฉางหมิ่นจ้องมองเย่เฉิน ต้องการพูดอะไรบางอย่างเพื่อรักษาภาพพจน์ไว้ แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก ก็พูดอะไรไม่ออกในทันที

เธอพบว่า อุปนิสัยของเย่เฉิน เหมือนกันกับพ่อของเขา นั่นก็คือเย่ฉางอิงพี่รองของตัวเองมาก

เย่ฉางอิงปีนั้นทำไมถึงได้มีชื่อเสียงขนาดนั้น?

เขาดูเหมือนนักปราชญ์ที่อ่อนแอ แต่กลับสามารถถือดาบยืนอยู่แถวหน้าทหารนับพันม้านับหมื่นในสนามรบได้

ตราบใดที่เขาตัดสินใจที่จะทำเรื่องอะไร ก็ไม่เคยมีคำว่ายอมแพ้กับล้มเหลวมาก่อน

แม้ว่าโลกทั้งใบจะขวางอยู่ตรงหน้าของเขา เขาก็จะฝ่าเส้นทางสายเลือดสู่เส้นทางชีวิตใหม่

ดังนั้น ในสังคมชนชั้นสูงของเย่นจิง ปีนั้นก็เล่าสืบต่อกันมาว่า: ตระกูลเย่มีลูกชาย ที่แข็งแกร่งพอที่จะครองโลก!

พูดถึงเย่ฉางอิง ต่อให้เป็นคู่ต่อสู้ของเขา ก็ยังจะอยู่ในก้นบึ้งหัวใจยกนิ้วหัวแม่มือให้กับเขา

ในตอนนั้น เขาก็เป็นดาวดวงใหม่ที่น่าตื่นตาที่สุดของตระกูลเย่

ตอนนี้ เย่ฉางหมิ่นพบว่า ตัวเองเห็นพลังอานุภาพบนตัวของพี่รองนั้น อยู่ในตัวของเย่เฉิน

ดังนั้น ในขณะนี้ ในส่วนลึกของหัวใจ เกิดความรู้สึกหวาดกลัวเย่เฉินเล็กน้อย

ในเวลานี้เอง เธอรู้ว่า ตัวเองไม่ควรทำให้หลานชายคนนี้ที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีขุ่นเคืองใจ ไม่อย่างนั้น ไม่รู้จริงๆว่าเขาจะจัดการต่อญาติพี่น้องตามกฎหมายเพื่อรักษาสัจจะต่อประเทศชาติหรือไม่

ดังนั้น เธอทำได้เพียงอดกลั้นความโกรธแค้นนี้ไว้ในใจ สักพักถึงได้พูดอย่างลำบากใจว่า: “เฉินเอ๋อ เรื่องราวในวันนี้ ฉันจะเชื่อฟังนาย ไม่เอาเรื่องแม่ยายของนาย และก็ไม่เอาเรื่องอู๋ตงไห่…”