บทที่ 1830

เซียวเวยเวยทอดถอนหายใจอยู่ข้างๆ: “น่าเสียดาย หม่าหลันจะถูกส่งไปขุดถ่านหินที่เหมืองถ่านหินดำในไม่ช้า จางกุ้ยเฟินยังไม่ออกมา รอหลังจากที่เธอออกมา ชาตินี้อาจจะไม่ได้เจอกับหม่าหลันแล้ว”

“นั่นนะสิ!”นายหญิงใหญ่ก็ถอนหายใจเช่นกัน: “แต่ก็ไม่เป็นไร รอหม่าหลันไปถึงที่เหมืองถ่านหินดำ ที่นั่นมีความยากลำบากรอเธออยู่อย่างไม่รู้จบ!”

ในเวลานี้ สถานที่กักขังผู้หญิงในเมืองจินหลิง

จางกุ้ยเฟินที่กำลังเดินเล่นอยู่ก็จามอย่างกะทันหัน

ผู้ติดตามหลายคนรีบเข้าใกล้ และถามอย่างใส่ใจ: “พี่กุ้ยเฟิน พี่เป็นอะไรน่ะ? เป็นหวัดเหรอ?”

จางกุ้ยเฟินขยี้จมูก: “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่แน่อาจมีใครคิดถึงฉัน”

นักโทษหญิงข้างๆที่ชื่อว่าหลี่เยว่ฉินยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า: “นักโทษที่ไม่มีไร้ญาติขาดมิตรอย่างพวกเรา ใครจะคิดถึงพวกเรา!”

“นั่นนะสิ”นักโทษอีกคนหนึ่งชื่อว่าต่งหยู้หลิงก็พูดเสริมตามว่า: “นี่ก็จะปีใหม่แล้ว คนในครอบครัวของฉันก็ยังไม่มีใครมาเยี่ยมฉันเลย ทำให้ฉันใจหายจริงๆ!”

หลังจากพูดจบ เธอมองไปทางจางกุ้ยเฟิน และเอ่ยปากถามว่า: “พี่กุ้ยเฟิน พี่ยังเหลือเวลาอีกนานแค่ไหนที่จะถูกปล่อยออกไปเหรอ?”

จางกุ้ยเฟินจุปากพูดว่า: “เฮ้อ อีกห้าถึงหกเดือน!”

“งั้นก็ใกล้แล้ว ฉันตั้งแปดเดือน…”

“ฉันอีกสี่เดือน เร็วกว่าพวกเธอสองคนเล็กน้อย…”

“เฮ้อ ปีนี้ไม่ได้ฉลองตรุษจีนที่บ้าน ปีหน้าก็น่าจะไม่มีปัญหา!”

จางกุ้ยเฟินถอนหายใจ: “แม่ของฉันจากไปแล้ว สามีของฉันก็หนีไปกับนังจิ้งจอกแล้ว ทั้งครอบครัวน้องชายของฉันก็ชั่วช้าสารเลว ฉันอยู่บนโลกใบนี้แม้แต่ญาติพี่น้องคนหนึ่งก็ไม่มี…”