บทที่ 1836

พูดแล้ว นายหญิงใหญ่เซียวก็หันหลังเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย

เธอเดินไปที่โต๊ะชำระเงิน และเอ่ยปากพูดว่า: “ฉันมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เซียวฉางเฉียนกับเซียวไห่หลง”

อีกฝ่ายสอบถามอยู่ครู่หนึ่ง และเอ่ยปากพูดว่า: “ค่ารักษาพยาบาลที่เกิดขึ้นคือสองหมื่นหกพันเจ็ดร้อย จ่ายเงินมัดจำเข้ารักษาในโรงพยาบาลอีกแปดหมื่นหยวน รวมทั้งหมดเป็นหนึ่งแสนหกพันเจ็ดร้อยหยวน”

นายหญิงใหญ่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวด

“ถึงแม้ว่าเงินแสนหนึ่งนี้จะไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่เงินน้อยๆ ถ้าเงินนี้ไม่ได้รับการชดเชยกลับคืนมาจากอู๋ตงไห่ ก็เป็นเรื่องหนักอกหนักใจจริงๆ!”

เมื่อคิดเช่นนี้ นายหญิงใหญ่เซียวยังคงหยิบบัตรธนาคารหนึ่งใบออกมาจากกระเป๋าสตางค์ และยื่นให้อีกฝ่าย: “นี่ รูดบัตร”

อีกฝ่ายรับบัตรมา รูดบนเครื่องPOS ใส่จำนวนเงิน พูดกับนายหญิงใหญ่ว่า: “รบกวนป้อนรหัสด้วย”

นายหญิงใหญ่เซียวกดรหัสผ่านและยืนยันในทันที ปรากฏว่าเครื่องPOSกลับไม่ได้ออกใบสลิปโดยอัตโนมัติ

พนักงานที่รับผิดชอบชำระเงินมองดูแวบหนึ่ง และเอ่ยปากพูดว่า: “บัตรใบนี้ของคุณถูกอายัด รบกวนเปลี่ยนอีกใบหนึ่ง”

“อะไรนะ? ถูกอายัดเหรอ?!”นายหญิงใหญ่เซียวขมวดคิ้วพูดว่า: “เป็นไปได้ยังไง! ในบัตรใบนี้ของฉันมีหลายสิบล้าน!”

ตอนนั้น หลังจากที่อู๋ตงไห่ช่วยตระกูลเซียวในการชำระหนี้สินและธนาคารก็ยกเลิกการยึดทรัพย์ก่อนหน้านี้ เงินฝากส่วนหนึ่งของนายหญิงใหญ่เซียวก็กลับคืนมาแล้ว

ต่อจากนั้น เงินที่อู๋ตงไห่ลงทุนให้ตระกูลเซียว นายหญิงใหญ่เซียวก็คิดหาทางหาบริษัทบางแห่งที่ช่วยคนทำบัญชี นำเงินไปฝากเข้าไปในบัตรของตัวเอง ตอนนี้ในบัตรของเธอมีเงินสดยี่สิบล้านกว่า นี่เป็นเงินบำนาญที่เธอเก็บไว้ให้ตัวเองมาโดยตลอด