บทที่ 1841

ตอนที่เย่เฉินและเซียวฉางควนรีบมาถึงที่โรงพยาบาล เซียวชูหรันก็มาถึงแล้ว

เมื่อสองพ่อตาลูกเขยมาถึงที่ห้องผู้ป่วย ก็เห็นหม่าหลันกำลังจับมือของเซียวชูหรันไว้ และการร้องไห้นั้นเรียกได้ว่าตรมใจ

เซียวชูหรันก็เช็ดน้ำตาด้วยความทุกข์ใจอยู่ตลอด

แม้ว่าเย่เฉินจะได้ยินว่าวันนี้แม่ยายของตัวเองโดนทำร้ายอย่างน่าสังเวชใจมาก แต่ตอนนั้นเขาอยู่ข้างนอกตลอด และไม่ได้เข้าไป ดังนั้นจึงไม่เห็นว่าสถานการณ์ข้างในเป็นยังไงกันแน่

ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่หม่าหลันถูกลูกน้องของหงห้าพาออกมา ก็ส่งตัวไปที่โรงพยาบาลในทันที เย่เฉินก็ไม่ได้เจอหน้าเธอเช่นกัน

ตอนนี้เห็นหน้าบวมช้ำบนและผมบนหน้าผากก็ยังขาดไปจุกหนึ่ง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจ: “โธ่เอ๊ย แม่ยายคนนี้ของฉันช่างน่าเวทนาเสียจริง ครั้งนี้เธอถูกทำร้ายจนกลายเป็นแบบนี้ ประสบภัยที่ไม่มีเค้ามาก่อนจริงๆ ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆเย่ฉางหมิ่นจะวิ่งมาหาเธอล่ะ?”

เมื่อเห็นเย่เฉินแล้ว ในที่สุดความน้อยใจทั้งหมดของหม่าหลันก็มีเป้าหมายที่ระบายอารมณ์แล้ว ร้องไห้พูดว่า: “ลูกเขยที่ดี แม่อนาถมากจริงๆ…”

พูดแล้ว ก็ร้องไห้อย่างกระหืดกระหอบ

เย่เฉินรีบก้าวขึ้นไปข้างหน้า และแกล้งทำเป็นถามอย่างกังวลว่า: “แม่ แม่นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

หม่าหลันโบกมือ และเช็ดน้ำตาล: “เฮ้อ พูดไม่ได้น่ะพูดไม่ได้ พูดแล้วก็เนืองนองด้วยน้ำตา…”

เมื่อเซียวฉางควนเห็นสภาพนี้ของเธอ อยากจะหัวเราะก็ไม่กล้าหัวเราะ ก็ยืนนิ่งอยู่ที่นั่นคนเดียว และก็ไม่ได้พูดอะไร

เมื่อหม่าหลันมองเขาแวบหนึ่ง ก็พูดอย่างโกรธเคือง: “เซียวฉางควน แกมาทำอะไรที่นี่!”

เซียวฉางควนรีบพูดว่า: “คุณว่าผมมาทำอะไรที่นี่ แน่นอนว่าผมก็ต้องมาเยี่ยมคุณนะสิ”

“เยี่ยมฉันเหรอ?”หม่าหลันพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “ฉันว่าแกมาดูเรื่องตลกของฉันมากกว่านะ”