บทที่ 1885

ได้ยินน้องสาวพูดแบบนี้ ซูจือเฟยก็ไม่ลังเลที่จะตบอกตอบตกลงทันที “แกวางใจได้ กลับไปแล้วฉันต้องช่วยแกอย่างเต็มที่แน่”

ซูจือหยูพยักหน้าอย่างพอใจ กำลังจะพูดคุยกันต่อ ตรงประตูทางเข้าของห้องโถง ก็มีสองชายสองหญิงเดินเข้ามา

ที่เดินเข้ามา มีสมาชิกในบ้านกู้เย้นจงสามคน กับ น้องรองของตระกูลกู้กู้เย้นเจิ้ง

พอเห็นกู้ชิวอี๋เดินเข้ามา ซูจือเฟยก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อผุดออกมา

ซูจือหยูที่อยู่ข้างๆเห็นเข้า ก็รีบใช้นิ้วมือสะกิดเขาไปเบาๆหนึ่งที ส่งสายตาแจ้งเตือนให้เขา จากนั้นก็รีบลุกขึ้นยืน ยิ้มและพูดกับผู้ที่กำลังเดินเข้ามาว่า “ลุงกู้ น้าหลิน ยังมีพี่ชิวอี๋ สวัสดีทุกคน ขอโทษด้วย ที่มารบกวน ขออวยพรล่วงหน้าให้ทุกคนมีความสุขในวันขึ้นปีใหม่ ”

ระหว่างพูด ก็รีบเอากล่องของขวัญใบยาวออกมาหนึ่งกล่อง ยื่นส่งให้กับหลินหว่านชิว พูดว่า “น้าหลิน นี่เป็นของขวัญปีใหม่ที่นำมามอบให้คุณน้ากับคุณลุงกู้ ”

หลินหว่านชิวเห็นซูจือหยูที่ชิงพูดขึ้นก่อน ก็ต่อบทสนทนาด้วยตนเอง พูดยิ้มๆว่า “โธ่เอ๋ย เป็นจือหยูเองเหรอ ไม่เจอหนูตั้งหลายปี ยิ่งอยู่ก็ยิ่งสวยขึ้นแล้ว”

ซูจือหยูยิ้มอย่างดีใจ พูดว่า “น้าหลินชมกันเกินไปแล้ว ถ้าจะพูดถึงเรื่องสวย พี่ชิวอี๋สวยกว่าหนูเยอะมาก”

หลินหว่านชิวพูดว่า “ดูสิเด็กคนนี้เกรงใจกันเกินไปแล้ว มานั่งเล่นที่บ้านทำไมต้องเอาของขวัญอะไรมาด้วย...”

ซูจือหยูพูดว่า “สมควรอยู่แล้วน้าหลิน ไม่ใช่ของขวัญล้ำค่าอะไรมาก เป็นภาพวาดภาพหนึ่งของจางต้าเชียนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ”

หลินหว่านชิวพูดอย่างจริงจังว่า “จือหยู นี่มันมีค่ามากเกินไป น้ารับไว้ไม่ได้”

ซูจือหยูรีบพูดขึ้นว่า “น้าหลิน น้าอย่าเกรงใจเป็นอันขาด พูดตามจริง ภาพวาดภาพหนึ่งก็ไม่แพงเท่าไหร่ ถือเป็นน้ำใจก็แล้วกัน”

พูดแล้ว เธอก็รีบเบี่ยงหัวข้อสนทนา แนะนำซูจือเฟยที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ“ใช่แล้ว น้าหลิน ลุงกู้ นี่คือพี่ชายหนูเอง ซูจือเฟย พี่ชิวอี๋น่าจะรู้จักกับพี่ชายฉันนะ”