บทที่ 1894

เดิมที วันนี้เฉียนหงเย่นมาหางานทำ และเธอก็ได้งานลูกจ้างชั่วคราวรายได้วันละหนึ่งร้อยหยวน

แต่ว่า หลังจากที่ได้คุยกันไม่กี่คำ เขาได้ยินมาว่าเฉียนหงเย่นเคยเรียนมหาวิทยาลัยมาก่อน จึงให้เธอได้ทดลองงานแคชเชียร์

แคชเชียร์เป็นงานที่ไม่ถือว่าเหนื่อยมาก อีกทั้งรายได้วันละหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน มากกว่าจับกังห้าตั้งสิบหยวน ดังนั้นแน่นอนอยู่แล้วว่าเฉียนหงเย่นต้องตอบรับอย่างยินดี

ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ผู้จัดการต้องยอมให้เฉียนหงเย่นทำงานต่อไปอย่างแน่นอน แต่ถ้าเธอกล้าก่นด่าลูกค้าที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ ถ้าอย่างนั้นคนแบบนี้จะเก็บไว้ไม่ได้

ดีที่เธอแค่ล้อเล่นกับญาติของตนเอง เพราะฉะนั้นจึงไม่มีให้ต้องตำหนิ

ดังนั้น ผู้จัดการจึงเอ่ยปากเตือนว่า“คุณต้องใส่ใจกับภาพลักษณ์ในที่ทำงาน ญาติของตัวเองก็อย่าล้อเล่นกันในที่ทำงานแบบนี้ เข้าใจไหม?”

เฉียนหงเย่นรีบพยักหน้าหงึกหงัก แล้วพูดอย่างประจบ“คุณวางใจเถอะ จะไม่มีครั้งหน้าค่ะ!”

ผู้จัดการตอบรับอืม จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป

เวลานี้เอง เซียวฉางควนเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“นี่ คุณเป็นผู้จัดการของที่นี่ใช่ไหม?”

ผู้จัดการหันหลังกลับมา“ใช่ครับ ผมเอง”

เซียวฉางควนพูดอย่างเย้ยหยัน“ผมจะร้องเรียนคุณ!”

ผู้จัดการถามอย่างแปลกใจ“คุณจะร้องเรียนผม?ทำไมครับ?”

เซียวฉางควนชี้ไปที่เฉียนหงเย่น แล้วพูดอย่างโกรธเคือง“ลูกน้องที่อยู่ในการดูแลของคุณใช้คำพูดจู่โจมผม ก่นด่าด้วยวาจาเสียๆหายๆ แต่คุณกลับไม่สนใจและไม่ถาม!นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นการบกพร่องต่อหน้าที่!หรือปกติคุณรู้เห็นเป็นใจกับลูกน้องของคุณแบบนี้หรอ?”

ผู้จัดการพูดด้วยใบหน้าสงสัย“พวกคุณสองคนไม่ใช่ญาติกันหรอครับ?”