บทที่ 1919

เย่เฉินไม่คาดคิดเลยว่า การคาดเดาที่หม่าหลันมีต่อต่งรั่วหลินจะแม่นยำได้ขนาดนี้

ในความเป็นจริงเมื่อต่งรั่วหลินมาถึงตี้เหากรุ๊ปเป็นครั้งแรก เย่เฉินก็พอคาดเดาแรงจูงใจของเธอออกแล้ว

ตระกูลต่งจะต้องได้ยินมาว่าตระกูลเย่ได้จัดทายาทคนหนึ่งอยู่ในเมืองจินหลิง และยังซื้อตี้เหากรุ๊ปเป็นของขวัญให้กับอีกฝ่ายด้วย ดังนั้นตระกูลต่งจึงรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะก้าวเข้ามาเป็นคนแรก ดังนั้นถึงจัดต่งรั่วหลินเข้ามา

เดิมทีเย่เฉินกะว่า จะไม่ปล่อยให้ต่งรั่วหลินติดต่อตัวเองได้อยู่ในตี้เหากรุ๊ป หากเป็นเช่นนี้ เธอก็จะไม่ได้พบร่างที่แท้จริงของตัวเองเป็นเวลานาน และเชื่อว่าเธอคงจะจากไปจากเมืองจินหลิงในไม่ช้า

แต่ใครจะไปคิดว่า ต่งรั่วหลินจะตกหลุมรักตัวเองโดยบังเอิญ

จากช่วงเวลาที่เธอสารภาพรักกับเย่เฉิน เย่เฉินก็รู้อยู่ในใจว่า เป็นไปไม่ได้ที่สลัดผู้หญิงคนนี้ออกไป ในช่วงเวลาสั้นๆ

ทางนี้ เซียวชูหรันได้ยินแม่ของเธอพูดว่าต่งรั่วหลินมาที่เมืองจินหลิง อันที่จริงเพราะเธอมีแผนการอื่นๆ ดังนั้นเธอจึงหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “คุณแม่ คุณคิดอะไรของคุณเนี่ย เธอก็แค่มาทำงานเท่านั้นเอง จะมีแผนการอื่นๆ อะไรเหรอ”

หม่าหลันยิ้มเหมือนไม่ได้ยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามคุณหน่อยว่า ถ้าครอบครัวของคุณมีเงินถึงแสนล้านหยวน คุณจะไปทำงานด้วยเงินเดือนปีละหลายล้านหยวนหรือไม่?”

เซียวชูหรันคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เธออาจอยากจะเป็นผู้หญิงที่เป็นอิสระคนหนึ่ง หรืออยากจะต่อสู้อยู่กับหน้าที่การงานด้วยตัวเอง หรือเพียงเพราะตามหาความรู้สึกอย่างเดียวก็อาจเป็นไปได้”

“ความรู้สึกงั้นเหรอ?!” หม่าหลันโบกมือของเธอ และกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “โอ๊ยลูกสาวของฉันเอ๊ย คุณไม่เข้าใจหรอก! ในโลกใบนี้ คนที่ยากจนอาจจะมีความรู้สึกที่เรียกว่าอยู่เล็กน้อย แต่คนที่ร่ำรวยไม่มีอย่างแน่นอน!”