บทที่ 1944

เย่โจงฉวนขมวดคิ้ว ถามขึ้นมาว่า “แกเป็นถึงลูกหลานตระกูลเย่ ทำไมไม่มีความอดทนเลยล่ะ? เรื่องแค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วแกจะไปทำอะไรได้?”

พูดจบ เย่โจงฉวนก็เอ่ยเตือนขึ้นมาว่า “ใช่สิ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป แกห้ามขัดแย้งอะไรกับเฉินเอ๋ออีก อย่าต่อความยาวสาวคามยืดกับเขาเพราะเรื่องนี้ เฉินเอ๋ออุตส่าห์รับปากแล้ว ว่าจะกลับมาไหว้บรรพบุรุษตอนเทศกาลเชงเม้ง นั่นถือเป็นก้าวแรกของการกลับเข้าตระกูลเย่ของเขาเลยนะ”

เย่ฉางหมิ่นเอ่ยถามอย่างกรุ่นโกรธว่า “พ่อ! ทำไมพ่อถึงเอาแต่เข้าข้างคนที่ไม่เคยเห็นหัวผู้ใหญ่แบบไอ้สารเลวเย่เฉินด้วย? มันก็แค่เด็กเหลือขอนอกคอก ไม่มีการศึกษา มีค่าอะไรกับตระกูลเย่ของเรานักหนา? พ่อให้มันกลับไปไหว้บรรพบุรุษแบบนี้ ถึงตอนนั้นมันจะไม่ทำให้สายเลือดทั้งตระกูลเย่ขายหน้าหมดเหรอ?”

เย่โจงฉวนพูดเสียงเย็น “ถึงยังไงฉินเอ๋อร์ก็มีสายเลือดตระกูลเย่ มีสัญญาแต่งงานกับลูกสาวของกู้เย้นจงติดตัว เขามีค่ากับตระกูลเย่ และตอนนี้ก็ไม่มีใครสู้ได้ รวมถึงแกด้วย! เพราะฉะนั้นแกหยุดสร้างเรื่องได้แล้ว ฉันขอสั่งให้แกอยู่ที่เมืองจินหลิงต่ออีกเจ็ดวัน! แค่เกี๊ยวไส้หมูกับผักดองยังหาเรื่องได้ แกนี่มันไร้สาระจริงๆ!”

เย่โจงฉวนพูดจบ ก็ตัดสายไปทันที

เย่ฉางหมิ่นที่กำลังถือสายอยู่ น้ำตาไหลพรากอย่างน้อยใจ

ยิ่งเป็นแบบนี้ ในใจของเธอก็ยิ่งเกลียดเย่เฉิน

เธอคิดว่า การที่เธอต้องมาลำบาก และถูกคนเป็นพ่อดุด่าแบบนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเย่เฉินคนเดียว

ดังนั้น เธอขอปฏิญาณไว้เลยว่า เธอจะต้องหาโอกาส ทำให้เย่เฉินชดใช้ให้ได้!

และการไหว้บรรพบุรุษในครั้งนี้นี่แหละ คือโอกาสที่ดีที่สุด！

คิดมาถึงตรงนี้ เย่ฉางหมิ่นก็พึมพำในใจว่า “เย่เฉิน ฉันเย่ฉางหมิ่นคนนี้จะให้บทเรียนแกอย่างสาสม!”

คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็ปาดน้ำตา แล้วเปิดประตูออกไป เอ่ยพูดกับลูกน้องของหงห้าด้วยใบหน้ารู้สึกผิดว่า “นี่นาย เมื่อกี้ฉันปากพล่อยเองแหละ ฉันขอโทษ หวังว่านายจะยกโทษให้ฉัน......”