บทที่ 195 อยากต่อยคุณแต่แรกแล้ว（1）

เวลานี้ ผู้จัดการสวมชุดสูทคนหนึ่งได้ยินเสียงทางนี้ทะเลาะกัน จึงรีบเดินมา

ด้านหลังเขามีบอดี้การ์ดร่างกายกำยำตามอยู่กลุ่มหนึ่ง สายตาแต่ละคนดุดัน ล้วนดูน่าเกรงขาม

“เกิดอะไรขึ้น? ใครกันที่มาก่อเรื่องที่นี่?”

เกาจวิ้นเว่ยเห็นผู้จัดการคนนี้ ก็พูดขึ้นอย่างวางมาดว่า “คุณคือคนดูแลที่นี่?”

“ใช่ครับ” คนคนนั้นพยักหัวพูดว่า “ผมชื่อหลี่โม่ เป็นผู้จัดการดูแลนิทรรศการนี้ คุณคือใคร?”

เกาจวิ้นเว่ยพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ผมเกาจวิ้นเว่ยเป็นเจ้าของศูนย์นิทรรศการ”

หลี่โม่พูดขึ้นว่า “ที่แท้ก็คุณชายเกา ไม่รู้ว่าคุณชายเกาโวยวายอยู่ที่นี่ ด้วยเรื่องอะไร?”

เกาจวิ้นเว่ยพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ลูกน้องของพวกคุณทำงานไม่เป็นเลย ผมอยากเข้าไปดูรถสองคันนั้นใกล้ๆ ก็ไม่ยอมให้ผมเข้าไป หมายความว่ายังไง? ดูถูกผมหรือ?”

หลี่โม่ยิ้มพูดขึ้นว่า “ขออะไรคุณชายเกา รถสองคันนี้ลูกค้าซื้อไปแล้ว ตอนนี้กำลังรอลูกค้ามารับรถไป เบื้องบนของเรามีคำสั่ง รถสองคันนี้มูลค่าสูงมาก นอกจากเจ้าของรถ ใครก็แตะต้องไม่ได้”

เกาจวิ้นเว่ยขมวดคิ้วถามขึ้นว่า “งั้นก็แสดงว่าไม่เห็นแก่หน้าผมเลยใช่ไหม?”

“ขออภัย” หลี่โม่พูดขึ้นอย่างจริงจังว่า “เห็นแก่หน้าใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น อย่าว่าแต่คุณชายเกา ต่อให้เป็นพระเจ้ามาเอง ถ้าเขาไม่ใช่เจ้าของรถ ก็จับต้องรถไม่ได้”

เกาจวิ้นเว่ยโกรธแทบตาย ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ โดยเฉพาะอยู่ต่อหน้าเซียวชูหรัน พูดดียังไง พวกเธอก็ไม่เห็นแก่หน้ากันเลยใช่ไหม?

ดี

ความคิดเห็น