บทที่ 1950

ท่าทีของฮาชิโมโตะ ชินคิจิ ค่อนข้างต่างไปจากเมื่อวาน

เขาไม่ได้เสนอเงื่อนไขใดๆและไม่ได้ปฏิเสธอย่างเฉียบขาดเหมือนอย่างเมื่อวาน แต่กลับเริ่มเล่นแง่กับซ่งหวั่นถิง

เขาพูดเรื่องทุกอย่างออกมาอย่างกำกวม ไม่ได้ตอบตกลงและก็ไม่ได้ปฏิเสธ ท่าทีขึงขังแบบนี้ ทำให้ซ่งหวั่นถิงรู้สึกจนปัญญา

ทั้งสองฝ่ายคุยกันมาตั้งแต่เช้า ซ่งหวั่นถิงอุตส่าห์ยอมปรับสัดส่วนผลกำไรห้าปีแรกให้บริษัทนิปปอนสตีมากถึง65% แต่ฮาชิโมโตะ ชินคิจิก็ยังไม่ตอบตกลง

ซ่งหวั่นถิงทำอะไรไม่ได้จริงๆ ทำได้เพียงงัดไพ่ใบสุดท้ายออกมา “คุณฮาชิโมโตะ ดูเหมือนเรื่องหุ้นเราทั้งสองฝ่ายจะไม่มีใครยอมถอยให้กันทั้งคู่ ถ้ามันไม่ได้จริงๆล่ะก็ เอาอย่างนี้ดีไหม เราทั้งสองฝ่ายถือกันคนละ50% ไม่ว่าจะกรณีใดๆ ก็จะยืนยันได้ว่าเราทั้งคู่มีสิทธิ์ถือหุ้นเท่ากัน เมื่อร่วมงานกันพวกเราก็จะมีอำนาจตัดสินใจเท่าเทียมกัน ถ้าหากเราทั้งสองฝ่ายไปกันไม่ได้ เราจะได้เฉลี่ยแบ่งเงินทุนส่วนที่เหลือแบบ50:50!”

ฮาชิโมโตะ ชินคิจิขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า “คุณซ่ง ถ้าทั้งสองฝ่ายถือกันคนละ50% นั่นก็เท่ากับว่าจะไม่มีใครมีอำนาจตัดสินใจ ถ้าหากในอนาคตเกิดความขัดแย้งและความเห็นต่างต้องแก้ไขอย่างไรล่ะครับ? ถ้าหากไม่มีใครสามารถตัดสินบทสรุปสุดท้ายได้ แบบนั้นก็จะไม่วนกลับไปที่คุณไม่ยอม ผมก็ไม่ยอม แล้วก็วนลูปกลับไปที่ทำอะไรกับอีกฝ่ายไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”

ซ่งหวั่นถิงเอ่ยพูดด้วยใบหน้าจริงจังว่า “คุณฮาชิโมโตะ ถ้าหากเราทั้งสองฝ่ายต่างก็อยากให้การร่วมงานเป็นไปด้วยดี ต่อให้เกิดข้อขัดแย้ง ฉันก็เชื่อว่าทุกฝ่ายสามารถแก้ไขมันได้อย่างใจเย็น ไม่ใช่ปิดประตูพุ่งชนใส่กันอย่างเดียว ในเมื่อทุกฝ่ายร่วมงานกันแล้ว ก็ต้องทำทุกอย่างให้มันดีๆ ถ้าหากข้อนี้ยังทำไม่ได้ แบบนั้นก็คงร่วมงานกันยากแล้วล่ะ”

ซ่งหวั่นเอ่ยพูดขึ้นมาอีกว่า “ดังนั้นถ้าหากคุณมีความประสงค์อยากร่วมงานกับซ่งซื่อกรุ๊ปจริงๆ สิทธิ์ถือหุ้นครึ่งต่อครึ่งก็จะไม่เป็นปัญหาอะไร แต่ถ้าคุณไม่ได้อยากร่วมงานกันจริงๆล่ะก็ ต่อให้คุณถือครองหุ้นทั้งหมด การร่วมงานก็อาจจะไม่ก้าวหน้าก็ได้นะ”

ฮาชิโมโตะ ชินคิจิเอ่ยพูดอย่างอึดอัดว่า “คุณซ่ง คนโบราณประเทศคุณกล่าวเอาไว้ว่า คนเราต้องหัดเป็นคนถ่อยก่อนค่อยเป็นคนดี ในเมื่อต้องร่วมงานกัน ก็ต้องไตร่ตรองถึงผลเสียก่อนเป็นอันดับแรก คุณไม่คิดอย่างนั้นหรือ?”

ซ่งหวั่นถิงเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “คุณฮาชิโมโตะ สิทธิ์ถือหุ้นครึ่งต่อครึ่งและผลกำไรที่เพิ่มให้คุณอีก5% คือขีดจำกัดของซ่งซื่อกรุ๊ปแล้ว ถ้าคุณคิดว่าเราสามารถร่วมงานกันได้ งั้นเราก็เจรจากันต่อ ถ้าคุณคิดว่าร่วมงานกันไม่ได้ แบบนั้นทางเราก็คงต้องกล่าวขออภัยด้วย เพราะฉะนั้นแล้วจะเจรจาต่อหรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้วล่ะ”

ฮาชิโมโตะ ชินคิจิไม่ได้แสดงท่าทีรีบร้อนออกมา แต่กลับมองเวลา พร้อมยกยิ้มแปลกๆออกมาบนใบหน้า พูดว่า “คุณซ่ง นี่เราก็คุยกันมานานมากแล้ว เอาอย่างนี้เป็นไง เงื่อนไขของคุณ ผมจะนำไปเสนอกับประธานผู้บริหารบริษัทของผมอีกทีหนึ่ง คำตอบเร็วสุดคือคืนนี้ ช้าสุดคือพรุ่งนี้ ไม่ว่าอย่างไรผมก็จะให้คำตอบที่ชัดเจนกับคุณแน่ๆ คุณคิดว่าไง?”