บทที่ 1952

ซ่งหวั่นถิงประหลาดใจอย่างห้ามไม่ได้ พึมพำขึ้นมาว่า “คุณฮาชิโมโตะโทรมาดึกอะไรขนาดนี้?！หรือว่า...หรือว่าพวกเขาได้ข้อสรุปแล้ว?！”

คิดมาถึงตอนนี้ ในใจของซ่งหวั่นถิงก็อดรู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่ได้ เธอรีบกดรับสาย เอ่ยพูดว่า “คุณฮาชิโมโตะ ดึกขนาดนี้ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”

คุณฮาชิโมโตะพูดยิ้มๆ “คุณซ่ง ความประสงค์ของคุณในวันนี้ ผมยื่นเรื่องให้ประธานผู้บริหารบริษัทแล้วนะ พวกเขายอมรับในความจริงใจของคุณ ดังนั้นผมเลยโทรมาแจ้งคุณว่า เราจะเซ็นสัญญากันในคืนนี้เลย”

ซ่งหวั่นถิงคิดไม่ถึงว่าข่าวดีที่รอคอยจะมาถึงเร็วขนาดนี้ จึงเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นว่า “คุณฮาชิโมโตะ คุณพูดจริงไหม?！”

ฮาชิโมโตะ ชินคิจิพูดกลั้วยิ้มว่า “เรื่องนี้ผมไม่กล้าพูดไปเองมั่วซั่วหรอก ถึงยังไงผมก็เป็นแค่ตัวแทนบริษัทมาเจรจากับคุณ คนที่มีอำนาจตัดสินใจจริงๆคือประธานผู้บริหารของบริษัทเราต่างหาก ในเมื่อเขาพูดมาอย่างนี้แล้ว ก็ต้องไม่ใช่เรื่องโกหกอยู่แล้ว”

ซ่งหวั่นถิงเอ่ยพูดอย่างตื่นเต้น “งั้นก็ดีเลย! คุณฮาชิโมโตะ ประธานบริษัทคุณต้องการเซ็นสัญญาคืนนี้เลยเหรอ?”

“ใช่！” ฮาชิโมโตะ ชินคิจิเอ่ยพูดว่า “เจตนาของผู้บริหารก็คือ ในเมื่อคุณซ่งจริงใจขนาดนี้ พวกผมก็ควรที่จะแสดงความจริงใจกลับ โดยการเซ็นสัญญาให้เร็วที่สุด”

ซ่งหวั่นถิงรีบพูดว่า “ได้สิ! รบกวนคุณฮาชิโมโตะส่งที่อยู่มาให้ฉันด้วยค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”

ฮาชิโมโตะ ชินคิจิเอ่ยพูดว่า “อย่างนี้ครับคุณซ่ง ตอนนี้ผู้บริหารของเรากำลังพักผ่อนอยู่ที่คฤหาสน์บนเขตนิชิทามะโตเกียว ดังนั้นแล้วเจตนาของเขาก็คือ ให้คุณไปเซ็นสัญญาที่นั่น”

ซ่งหวั่นถิงเอ่ยถาม “เขตนิชิทามะโตเกียว? คือที่ไหน? ฉันไม่ค่อยรู้จักสถานที่ในโตเกียวเท่าไหร่ ต้องขออภัย...”

ฮาชิโมโตะ ชินคิจิพูดยิ้มๆว่า “เขตนิชิทามะโตเกียวตั้งอยู่ทางตะวันตกของโตเกียว ห่างออกไปประมาณเจ็ดสิบแปดสิบกิโล เดินทางหนึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึง คนขับรถรู้ทางแน่นอนครับ ถ้าคุณสะดวก ก็มาตอนนี้ได้เลยครับ”

ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา ฉันจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้！”

เมื่อวางสาย ซ่งหวั่นถิงก็รีบโทรหาผู้ช่วยทันที จากนั้นก็ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถปิดบังความตื่นเต้นเอาไว้ได้ “ย่านจื่อ ไปเตรียมตัวเร็วเข้า อีกห้านาทีเราต้องออกเดินทางไปเซ็นสัญญากับผู้บริหารบริษัทนิปปอนสตีกัน!”

“คะ?！” เฉินย่านผู้ช่วยของซ่งหวั่นถิงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า “ประธานซ่ง ฝั่งนั้นตกลงเซ็นสัญญาแล้วเหรอคะ?！”