บทที่ 200 คนจนก็คือคนจน（2）

จางเจวียนก็ถูกทำร้ายจนผมเผ้ายุ่งเหยิง โดนตบจนปากเบี้ยว ส่วนเกาจวิ้นเว่ยก็ตัวอ่อนปวกเปียก เจ็บปวดอย่างที่สุด

หลังจากทำร้ายทั้งสองคนจนสาแก่ใจแล้ว หลี่โม่ก็สั่งให้คนลากพวกเขาออกไปจากศูนย์นิทรรศการ

เกาจวิ้นเว่ยนอนบนพื้นคอนกรีต ตะโกนด่าขึ้นอย่างโกรธเคืองว่า “เย่เฉินเป็นคนอะไรกันแน่”

จางเจวียนพูดขึ้นอย่างโกรธเคืองว่า “เขาเป็นแค่เขยแต่งเข้าคนหนึ่ง ฉันว่ามากสุดเขาก็เป็นได้แค่คนขับรถ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นอาจารย์เย่”

เกาจวิ้นเว่ยถูกตบจนปากบวมมีเลือดไหล พูดขึ้นว่า “ไอ้คนจน ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้อย่างแน่นอน”

พูดเสร็จ แล้วเขาก็กัดฟันพูดขึ้นด้วยท่าที่เยือกเย็นว่า “ยังมีเซียวชูหรัน ก็อย่าคิดที่จะหนีไปจากเงื้อมมือของผมได้”

ทางนี้ แอสตันมาร์ตินONE77ได้ถูกขับออกมาจากศูนย์นิทรรศการแล้ว

รถสปอร์ตสุดหรู เป็นที่สนใจของผู้คนมากมายบนท้องถนน

เป็นครั้งแรกที่นั่งอยู่บนรถแอสตันมาร์ตินONE77 เซียวชูหรันรู้สึกแปลกใหม่มาก

ยังไงก็เป็นซูเปอร์คาร์อันดับต้นๆของโลก คนหนุ่มสาวเกือบทั้งหมด ต่างก็หวังว่าจะได้มีโอกาสได้สัมผัสสักครั้ง

แต่ความแปลกใจที่เซียวชูหรันรู้สึก ก็แค่อยากได้ลิ้มลองเท่านั้น

เย่เฉินยังไม่ทันได้ขับออกไปไกล เซียวชูหรันก็พูดกับเขาว่า “เราขับรถกลับไปกันเถอะ อย่าต้องทำให้รถหรูของคนอื่นเกิดปัญหาเลย"

เย่เฉินพูดขึ้นว่า “จะต้องกลัวอะไร ประธานฉินคนนี้เป็นคนคุยง่าย”

“อย่างนั้นก็ไม่เหมาะสม” เซียวชูหรันพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า “ยังไงก็ได้ลองแล้ว เราเอารถไปคืนเขา แล้วก็กลับบ้านเถอะ”

เย่เฉินเห็นเธอมุ่งมั่น จึงพยักหัวตอบตกลง

ไม่นาน เขาก็ขับรถกลับมาในงานนิทรรศการ แล้วก็จอดอยู่บนเวที

ความคิดเห็น