บทที่ 2010

ดังนั้น หลังจากที่ซ่งเทียนหมิงวางยาให้ตัวเองแล้วก่อนหน้าที่เย่เฉินยังไม่กลับมา ตัวเองก็ผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์คนหนึ่ง

ผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์ ใช้โทรศัพท์ไม่เป็น ดังนั้นในระยะเวลาช่วงนี้ตัวเองไม่สามารถที่จะแตะโทรศัพท์ได้

ดังนั้น เผื่อเอาไว้ การลบซอฟต์แวร์โดยตรงจะมีความมั่งคงมากขึ้น

ต่อจากนั้น คุณท่านซ่งก็หายาอายุวัฒนะ ขูดจากข้างในหนึ่งชั้น แช่ไว้ในน้ำแล้วทานลงไป

ต่อจากนั้น เขาก็กลับไปนอนที่เตียงของตัวเอง

ในขณะนี้ หน้าจอภาพที่หัวเตียงก็สว่างขึ้นอย่างกะทันหัน ซ่งเทียนหมิงก็ปรากฏอยู่ในภาพ สิ่งที่ตามมาด้วย เสียงเรียกเข้าอันไพเราะของTurkish march

นี่เป็นกริ่งประตูห้องของคุณท่านซ่ง

เนื่องจากห้องชุดของตัวเขาเองใหญ่เกินไป ตอนที่คนอยู่ในห้องนอนหรือห้องหนังสือ ไม่ได้ยินเสียงมีคนเคาะประตูอยู่ข้างนอกด้วยซ้ำ ดังนั้นถึงได้ติดตั้งกริ่งประตูวิดีโอชุดนี้

เมื่อมองดูลูกชายคนโตของตัวเองมาพร้อมกับรังนกที่วางยา มาถึงที่ประตูข้างนอกห้องของตัวเอง: คุณท่านซ่งก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วกดปุ่มตอบรับ:“เทียนหมิง แกมีเรื่องอะไรเหรอ?”

ซ่งเทียนหมิงรีบพูดกับกล้องว่า: “พ่อครับ พ่อยังนอนอยู่หรือเปล่า?”

คุณท่านซ่งแกล้งทำเป็นน้ำเสียงเหนื่อยเล็กน้อยพูดว่า: “ฉันเพิ่งจะนอนหลับไปก็ถูกแกทำให้ตื่น มีเรื่องอะไรรีบร้อนขนาดนี้เหรอ?”

ซ่งเทียนหมิงรีบพูดว่า: “พ่อ เมื่อกี้นี้เห็นท่าทางของพ่อเหนื่อยล้า ก็เลยให้ห้องครัวตุ๋นรังนกใส่น้ำตาลกรวดให้พ่อหนึ่งชาม อยากให้พ่อดื่มตอนที่ยังร้อนๆบำรุงกำลังกาย และก็ฟื้นฟูปราณต้นทุนแต่กำเนิดสักหน่อย”

คุณท่านซ่งอือคำหนึ่ง และพูดว่า: “แกมีใจ ก็เข้ามาเถอะ”

พูดแล้ว ก็กดปุ่มเพื่อเปิดประตู

เมื่อซ่งเทียนหมิงได้ยินเสียงประตูดังแกร๊ก ก็รู้ว่ากุญแจถูกปลดล็อกแล้ว ดังนั้นจึงผลักประตูเข้าไปในห้อง เดินผ่านห้องนั่งเล่น มาถึงที่ห้องนอน