บทที่ 2033

เรือที่เย่เฉินโดยสาร หลังจากที่ออกจากท่าเรือ ก็กำลังมุ่งหน้าไปทางน่านน้ำข้ามพรมแดน

เพราะว่าฮาชิโมโตะ ชินคิจิถูกขังอยู่ในห้องโดยสารที่ชั้นล่าง ดังนั้นเย่เฉินก็ตัดสินใจพาซ่งหวั่นถิงลงไปจัดการหมอนั่น

กะลาสีบนเรือพาทั้งสองคนไปที่ห้องโดยสารด้านล่าง และเปิดประตูหนึ่งในนั้นหนึ่งบาน

ในห้อง ชายคนหนึ่งใส่ชุดสูทขนสัตว์คุณภาพสูง แขนขาก็ถูกยึดติดกับเก้าอี้อย่างแน่นหนา มือทั้งสองถูกมัดไว้กับที่วางแขนของเก้าอี้ ขาทั้งสองและแขนทั้งสองถูกมัดติดกับขาหน้าของเก้าอี้ บนศีรษะยังคลุมถุงสีดำ และคลุมทั้งหัวไว้ด้านใน

เย่เฉินสันนิษฐานว่า คนคนนี้ น่าจะเป็นฮาชิโมโตะ ชินคิจิ

คนของนางาฮิโกะ อิโตะ เพื่อคำนึงถึงความรอบคอบ ตั้งใจใช้ท่อเหล็กกลม ใส่ทุกนิ้วของฮาชิโมโตะ ชินคิจิเข้าไปอย่างแน่นหนา ต่อจากนั้นก็ยึดเข้ากับที่วางแขนเข้าด้วยกัน

แบบนี้ ฮาชิโมโตะ ชินคิจิไม่สามารถแม้แต่จะงอนิ้วได้ นับประสาอะไรกับความเป็นไปได้ที่จะหลบหนีไปได้

นอกเหนือจากนี้ ยังมีชายคนหนึ่งถือปืนช็อตไฟฟ้ายืนอยู่ข้างๆ จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่กะพริบตา งานรักษาความปลอดภัยเรียกได้ว่าถึงที่เป็นอย่างมาก

เมื่อชายที่ถือปืนช็อตไฟฟ้าเห็นเย่เฉินเข้ามา พูดย่างเคารพในทันทีว่า: “คุณเย่ คุณมาแล้ว!”

เย่เฉินพยักหน้า และเอ่ยปากถามว่า: “นี่คือฮาชิโมโตะ ชินคิจิเหรอ?”

“ใช่!”คนคนนั้นถอดผ้าคลุมบนหัวของฮาชิโมโตะ ชินคิจิลงมา และพูดว่า: “คุณเย่ ไอ้หมอนี่ก็คือฮาชิโมโตะ ชินคิจิ! พวกเราตรวจสอบชัดเจนแล้ว!”

ในเวลานี้ฮาชิโมโตะ ชินคิจิยังไม่ได้ปรับตัวเข้ากับแสงที่แยงตา ในปากถูกยัดด้วยผ้าขนหนู ดังนั้นไม่สามารถพูดได้ทำได้เพียงครวญคราง ร่างกายก็ดิ้นรนไม่หยุดหย่อน

เมื่อเย่เฉินดิ้นรนอย่างสุดชีวิต โดยพื้นฐานแล้วคนทั้งตัวกลับไม่มีการเคลื่อนไหว และอดไม่ได้ที่พูดด้วยรอยยิ้มว่า: “พวกนายรอบคอบเกินไปแล้ว มัดมือเท้าก็พอแล้ว ยังยึดติดนิ้วมือทั้งหมดให้แน่น ดูสิคุณฮาชิโมโตะกังวลแล้ว”