บทที่ 2059

ซูรั่วหลีคิดไม่ถึงว่าเย่เฉินจะยอมรับว่ามองขาของเธออย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้

ท่าทีเป็นธรรมชาติของเขา พลันทำให้อารมณ์โกรธของซูรั่วหลีไปต่อไม่ถูก

ซูรั่วหลีที่เดิมทียังกล่าวโทษเย่เฉินอยู่ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรขึ้นมา

อีกอย่าง ความขุ่นเคืองที่มีอยู่ในใจ ก็ค่อยๆหายไปเพราะการยอมรับอย่างตรงไปตรงมาของเขา

ดังนั้น เธอจึงทำได้เพียงมองมาที่เย่เฉินอย่างอายๆ จากนั้นก็หันหน้าไปทางอื่น เอ่ยพูดเสียงแผ่วเบาอย่างเขินๆว่า “ถ้านายมองพอแล้ว ก็รบกวนช่วยรักษาแผลให้ฉันด้วย....”

เย่เฉินพยักหน้า พูดกลั้วยิ้มว่า “ได้สิ งั้นเรามาเริ่มรักษากันเถอะ”

ซูรั่วหลีถามออกไปอย่างไม่ทันรู้ตัวว่า “มองเสร็จแล้ว?”

พูดจบ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าที่ตัวเองถามไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ จึงพูดเสริมขึ้นมาอย่างอึกอักว่า “เอ่อ ไม่ใช่...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...ฉันจะบอกว่า ถ้านายมองพอแล้ว ก็เริ่มกันเถอะ....”

ตอนที่พูดคำนี้ออกมา ในใจเธอค่อนข้างผิดหวัง

เย่เฉินยิ้มออกมาเล็กน้อย เอ่ยพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สาว่า “ฉันมีจรรยาบรรณพอ ถึงแม้ขาของเธอจะสวยมากๆก็เถอะ แต่ฉันก็ยังต้องรีบทำแผลให้เธอเสร็จไวๆ”

พูดจบ มือข้างหนึ่งของเขาก็ประคองต้นขาของซูรั่วหลีเอาไว้ อีกข้างหยิบคีมขึ้นมา แล้วเอ่ยพูดว่า “ลูกดอกมีปลายคม ฉันคงต้องตัดจากส่วนหางก่อน แล้วค่อยดึงออกมา ถึงตอนนั้นมันอาจจะเจ็บนิดหน่อยนะ อดทนหน่อยแล้วกัน”

ซูรั่วหลีพยักหน้าเบาๆ “ทำเลย ฉันทนได้”

เย่เฉินตอบอืม จากนั้นก็ใช้คีมตัดลูกดอกหน้าไม้ทิ้งอย่างระมัดระวัง แล้วจับหัวลูกดอกเอาไว้ พร้อมกับพูดว่า “ฟังนะ ฉันจะนับ123 แล้วดึงมันออกมา เธอเตรียมตัวไว้นะ”