บทที่ 2063

เหตุผลที่เย่เฉินช่วยซูรั่วหลี ก็เพราะเขาเห็นว่าตระกูลซูคิดจะลอบฆ่าเธอ จึงอาศัยหลักการที่ว่า “ศัตรูของศัตรูคือมิตร” ดังนั้นจึงตัดสินใจช่วยเธอเอาไว้

ขอแค่ในใจของซูรั่วหลีเริ่มแบ่งเส้นกั้นตระกูลซูออกไป แบบนั้นก็สามารถกลายมาเป็นตัวช่วยในการล้างแค้นตระกูลซูของเย่เฉินได้

ถ้าหากเอาอยู่และสามารถทำให้ซูรั่วหลีกลายมาเป็นลูกน้องของตัวเองได้ ในความคิดของเย่เฉินมันเป็นไปได้แน่นอน

ถ้าอยากเอาใครสักคนมาเป็นพวกของตัวเอง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าติดหนี้บุญคุณเขาก่อน

บนโลกใบนี้ ไม่มีบุญคุณไหนยิ่งใหญ่ไปกว่าการช่วยชีวิตอีกแล้วล่ะ

แผนของเย่เฉินในตอนนี้คือพาซูรั่วหลีกลับไปที่เมืองจินหลิงก่อน และซ่อนเธอเอาไว้

จากนั้นก็คอยสังเกตเงียบๆ ดูว่าต่อไปตระกูลซูคิดจะทำอะไร

ส่วนเรื่องร่วมมือกับซูรั่วหลีแก้แค้นตระกูลซู ไม่ค่อยรีบเท่าไหร่ เย่เฉินชอบวางแผนก่อนแล้วค่อยลงมือทำ ไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงมือเมื่อไหร่จะไม่ใช่แค่กระชากหน้ากากตระกูลซูแล้วถือว่าหายกัน อย่างน้อย ก็ต้องเล้นให้ถึงชีวิตถึงจะสามารถพูดได้เต็มปากว่าเรื่องทุกอย่างจบลง

ต่อมา เย่เฉินก็ทำแผลให้ซูรั่วหลีเสร็จ

หลังจากที่พันแผลให้อย่างคล่องแคล่ว เย่เฉินก็พูดกับซูรั่วหลีว่า “เอาล่ะ ทำแผลเสร็จแล้ว เรือของเรายังต้องแล่นอยู่ในทะเลหลวงอีกสามสิบชั่วโมง ดังนั้นเธอพักผ่อนอยู่ในห้องนี้ดีๆล่ะ อยากได้อะไรก็เรียกลูกเรือเอาแล้วกัน”

ซูรั่วหลีพยักหน้าเบาๆ เอ่ยพูดขอบคุณว่า “ขอบคุณนะคุณชายเย่....”

เย่เฉินโบกมือ “เรื่องเล็กน้อยไม่ต้องเกรงใจหรอก”

พูดจบ เย่เฉินก็วางขาข้างซ้ายของเธอลงอย่างระมัดระวัง เอ่ยพูดว่า “เธอพักผ่อนเถอะ ฉันจะไปแล้ว”

ซูรั่วหลีรีบเอ่ยพูดว่า “คุณชายเย่ ให้ฉันไปส่ง...”