บทที่ 2096

“ยังมีพวกสุนัขรับใช้ของเย่เฉินอย่างพวกแกด้วย! ไม่ปล่อยฉันออกไปใช่มั้ย? รอฉันออกไปแล้ว ฉันคิดบัญชีกับพวกแกทีละคน!”

“พวกแกคิดว่าฉันเย่ฉางหมิ่นอ่อนแอใช่มั้ย? รีบปล่อยฉันออกเดี๋ยวนี้!!!”

เย่ฉางหมิ่นยิ่งด่ายิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ และไออย่างต่อเนื่องขึ้นมาทีเดียว: “แค่กๆๆๆ…แค่กๆๆๆ…ไม่ปล่อยฉันออกไป เดี๋ยวฉันจะเอาพวกแกทั้งหมดโยนลงในแม่น้ำแยงซีให้อาหารปลา! ฉันจะฆ่าพวกแกทั้งหมดทีละคนฆ่าให้หมดให้พวกแกไม่มีวันได้เกิดใหม่อีก!”

มิน่าล่ะเย่ฉางหมิ่นควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เวลาเก้าวัน ใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่ที่ประชากรระดับล่างสุดอาศัยอยู่ เธอก็แทบจะอกแตกตายอย่างสมบูรณ์แล้ว

ประกอบกับสถานที่นี้ของเมืองจินหลิงอยู่ตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำแยงซี ฤดูหนาวก็เปียกชื้น บ้านเช่าที่เธออาศัยอยู่ก็ไม่มีเครื่องปรับอากาศไม่มีเครื่องทำอากาศอุ่น ทุกวันทำได้เพียงเช็ดน้ำตาอยู่บนเตียงที่ห่อด้วยผ้าห่มเปียกชื้น

ตั้งแต่วินาทีแรกที่เข้ามาอยู่ เธอก็ตั้งหน้าตั้งตารอหลังจากที่ครบกำหนดเจ็ดวันก็รีบหนีออกไป

แต่คาดไม่ถึงว่า ไม่ง่ายเลยที่จะทนอยู่ไปเจ็ดวัน หงห้ากลับไม่ยอมปล่อยเธอไป

สิ่งนี้สำหรับเย่ฉางหมิ่น ไม่เพียงแค่โกรธ ยิ่งไปกว่านั้นยังหวาดกลัวเป็นอย่างมากด้วย

เธอหวาดกลัวว่าเย่เฉินจะกลับคำในทันทีที่หมดเขตเจ็ดวันจะเป็นโมฆะ ต่อจากนั้นก็ไม่ให้วันที่ที่ชัดเจนกับตัวเอง ก็กุมขังตัวเองไว้ที่บ้านโดยตลอด

ดังนั้น เธอจึงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งทุกวัน ก็เพื่อดึงดูดความสนใจของเพื่อนบ้านรอบข้างดึงดูดความสนใจของ110 กดดันสุนัขรับใช้ของเย่เฉินรวมทั้งเย่เฉิน ให้พวกเขารีบปล่อยตัวเอง

แต่ทว่า เธอกลับไม่รู้ว่า เมื่อวานนี้หงห้าได้ย้ายเพื่อนบ้านรอบๆทั้งหมดไปแล้ว

อาคารที่สร้างขึ้นเองนี้ รวมทั้งเจ้าของบ้าน มีทั้งหมดสามสิบครัวเรือน ตอนนี้นอกจากเย่ฉางหมิ่น คนอื่นๆก็กำลังเพลิดเพลินกับโรงแรมระดับห้าดาวฟรีของหงห้า

ดังนั้น การตะโกนโหวกเหวกโวยวายของเย่ฉางหมิ่น ไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำ

จนถึงคอของเธอแทบจะแหบแห้ง ก็ไม่มีใครสนใจเธอ ขนาดเพื่อนบ้านหรือว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาถามก็ไม่มี