บทที่ 2110

ถึงเวลานั้น เกิดต่งรั่งหลินยืนกรานที่จะนั่งข้างตัวเอง ถ้าอย่างนั้นตัวเองจะทำยังไง?

ดังนั้น ไม่ว่ายังไงก็ตาม ห้ามรับปากคำขอของเธออย่างเด็ดขาด

ในเวลานี้ ต่งรั่งหลินก็ลืมเรื่องตั๋วไปหมดแล้ว และพูดกับเซียวชูหรันว่า: “ชูหรัน ตอนบ่ายไปช้อปปิ้งด้วยกันมั้ย?”

เซียวชูหรันมองไปที่เย่เฉินแวบหนึ่ง และกระซิบที่ข้างหูเธอว่า: “รั่งหลิน ฉันไม่ไปช้อปปิ้งดีกว่า อีกสองวันก็ต้องทำงานแล้ว เย่เฉินก็ออกไปหลายวันเพิ่งกลับมา ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับเขาที่บ้านมากกว่า”

ในใจของต่งรั่งหลินก็ตกใจอย่างฉับพลัน

เธอมองออกว่า ตอนที่เซียวชูหรันพูดคำนี้ ท่าทางมาจากใจทั้งนั้น

สิ่งนี้ทำให้ต่งรั่งหลินตระหนักว่า เซียวชูหรันที่อ่อนไหวต่อความรู้สึกมาโดยตลอด เป็นไปได้ว่าตกหลุมหลงรักเย่เฉินอย่างแท้จริงแล้ว

สิ่งนี้ทำให้ในใจของเธอเสียใจเป็นอย่างมาก

เมื่อก่อนนี้เธอคิดว่า เซียวชูหรันเพียงแค่ภายใต้แรงกดดันของคุณปู่ ถึงได้แต่งงานกับเย่เฉิน พูดจากความรู้สึก เธอไม่ได้รักเย่เฉินอย่างแน่นอน

แบบนั้น ตัวเองก็สามารถแย่งได้อย่างรู้สึกสงบและสบายใจ

แต่ทว่า ถ้าหากเพื่อนคนนี้ของตัวเองหลงรักเย่เฉินจริงๆ พวกเขาสองคนก็จะสุขสมในความรักไม่ใช่เหรอ?

ถ้าเป็นแบบนี้ ตัวเองก็กลายเป็นมือที่สามแย่งความรัก เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างผิดศีลธรรมจริงๆ

ในขณะนี้ ต่งรั่งหลินเคยคิดว่าจะเลิกตามจีบเย่เฉินหรือเปล่า

ถ้าเลิกตามจีบเย่เฉิน เธอก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่เมืองจินหลิงต่อไปแล้ว