บทที่ 2115

กลางดึก

เย่นจิง

ซูโสว่เต้ากลับถึงในบ้านของตัวเองอย่างยากที่จะซ่อนเร้นความหดหู่ไว้ได้

ในเวลานี้ ในใจของเขาสับสนเป็นอย่างมาก

เมื่อคืนนี้เอง เหออิงซิ่วแม่ของซูรั่วหลี ตั้งใจมาพบเขาที่ซูซื่อกรุ๊ปทันทีที่ทั้งสองคนพบกัน เหออิงซิ่วก็ถามที่อยู่ของซูรั่วหลีกับเขาอย่างวิตกกังวลมาก

แต่ทว่า ซูโสว่เต้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะตอบยังไง

เพราะว่า เขาก็ไม่รู้ว่า ซูรั่วหลีไปไหนกันแน่

เธอทั้งคน ก็เหมือนราวกับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่หลงเหลือเบาะแสอะไรทั้งนั้น

เหออิงซิ่วที่แขนขาดไปข้างหนึ่ง ร้องไห้คุกเข่าให้กับซูโสว่เต้า หวังว่าเขาสามารถที่จะเห็นแก่ว่าซูรั่วหลีเป็นลูกสาวแท้ๆของเขา และทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อตามหาที่อยู่ของเธอ

ซูโสว่เต้ารับปากแล้ว

ซูรั่วหลีเป็นลูกสาวแท้ๆของเขา สิ่งนี้มีผลของDNAยืนยัน ยิ่งไปกว่านั้นเหออิงซิ่วก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตในปีนั้นของเขา เหตุผลที่เหออิงซิ่วเสียแขนไปข้างหนึ่งทั้งหมดก็เพื่อช่วยเขา

ดังนั้น ไม่ว่าจะเห็นแก่ความเป็นลูกสาวแท้ๆหรือเห็นแก่ผู้มีพระคุณ ซูโสว่เต้าจำเป็นต้องรับปาก

แต่ทว่า ในใจของเขากลับไม่สบายใจมาก

เพราะว่า เขาเจอกับเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก

เป็นครั้งแรกที่ไม่มีเบาะแสที่อยู่ของคนคนหนึ่งแม้แต่น้อย

เนื่องจากวิธีการของตระกูลซูนั้นสุดยอดมาก ในอดีตที่ผ่านมา ตราบใดที่พวกเขาต้องการตรวจสอบคน ก็ไม่มีเบาะแสที่พวกเขาค้นหาไม่เจอ