บทที่ 2217

ในเวลานี้ ณ แผนกผู้ป่วยในโรงพยาบาลชุมชนจินหลิง

ในฐานะที่เป็นโรงพยาบาลทั่วไปที่ถือว่าดีที่สุดทั้งมณฑล ที่นี่ไม่ว่าจะเวลาใด ก็จะมีผู้คนเต็มไปหมด

ไม่ว่าจะเป็นแผนกไหน เตียงผู้ป่วยก็ไม่เคยได้ว่างเลย

ไม่เพียงแค่ที่นี่ที่มีผู้ป่วยพักเต็มไปหมด ยังมีอีกหลายรายที่กำลังเข้าคิวรอเตียงว่างเพื่อเข้ามารักษาอยู่ที่บ้าน

ภายในห้องผู้ป่วยพิเศษอายุรศาสตร์โรคไต มีชายผู้หนึ่งนอนสลบไสลอยู่บนเตียงผู้ป่วย มีท่อระโยงระยางเสียบเต็มทั่วร่าง อายุราวๆ 50 กว่าปี

ข้างๆ เตียงผู้ป่วย มีหญิงวัยกลางคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งอยู่ หน้าตาของผู้หญิงคนนี้ มีความคล้ายคลึงกับหวังตงเสวี่ยน

ภายนอกห้องผู้ป่วยพิเศษมีอีกห้อง ซึ่งเป็นห้องรับแขกและพื้นที่พักผ่อนสำหรับญาติห้องเล็กๆ เพราะว่าเป็นห้องผู้ป่วยพิเศษที่ดีที่สุด ดังนั้นลักษณะการจัดรูปแบบภายในจึงคล้ายกับห้องสวีทของโรงแรมเป็นอย่างยิ่ง

ในเวลานี้ ภายในห้องรับแขกมีชายหนุ่มและหญิงสาววัยรุ่นสองคนยืนอยู่

หญิงสาว ก็คือรองประธานของตี้เหากรุ๊ป หวังตงเสวี่ยน และผู้ที่อยู่ข้างหน้าเธอ คือชายหนุ่มผิวสีขาวผมทองจมูกโด่งปลายงุ้ม

หวังตงเสวี่ยนเพิ่งจะวางสายจากเย่เฉิน ชายหนุ่มจมูกงุ้มเอ่ยกับหวังตงเสวี่ยน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มด้วยภาษาจีนกลางที่ไม่ค่อยชัดเท่าไรว่า “ตงเสวี่ยน ผมเห็นว่าอาการป่วยของคุณลุงคงปล่อยต่อไว้นานไม่ได้แล้ว กฎหมายของหัวเซี่ยสั่งห้ามไม่ให้ซื้อขายอวัยวะ ตอนนี้นอกจากผม ก็ไม่มีใครที่จะสามารถช่วยหาอวัยวะที่เข้ากันให้คุณลุงได้แล้ว”