บทที่ 2325

วินาทีที่หลิวจ้านประกาศชื่อตู้ไห่ชิงกับซูจือหยู คนอื่นๆก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

ในที่สุดก็ปลอดภัย！

แต่ทว่าในใจของซูจือหยูกลับสิ้นหวัง เธอไม่เข้าใจ คนตั้งเยอะตั้งแยะทำไมหลิวจ้านอะไรนี่ต้องมาเลือกแม่กับเธอด้วย

แต่ว่า พอมาคิดดูดีๆ ก็อดทอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ “เอาแบบไม่หลงตัวเอง ถ้าพูดถึงรูปลักษณ์ภายนอก ท่ามกลางคนร้อยกว่าคนแม่กับฉันก็โดดเด่นจริงๆนั่นแหละ….”

“หลิวจ้านคนนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ป่าเถื่อน แต่ยังดูแพรวพราวอีกด้วย การที่เขาเลือกฉันกับแม่ท่ามกลางคนมากมายขนาดนี้ ก็สมกับสันดานของเขาดี….”

“แต่ก็ไม่รู้ว่า นอกจากให้ฉันกับแม่เป็นตัวประกัน คนคนนี้ยังมีจุดประสงค์อะไรอีกหรือเปล่า….”

ดังนั้น เธอจึงหันไปมองแม่ที่อยู่ข้างๆ

เมื่อตู้ไห่ชิงเห็นสายตาของลูกสาว ก็ตบหลังมือของเธอเบาๆ เอ่ยปลอบโยนว่า “จือหยู ไม่ต้องกังวล มีแม่อยู่ด้วย ทุกอย่างมีทางออกเสมอ”

ซูจือหยูพูดเสียงเบาว่า “แม่คะ เราหาทางส่งข่าวให้คุณพ่อไม่ก็คุณปู่ดีกว่า…”

ตู้ไห่ชิงส่ายหัว “คงไม่ทันการณ์หรอก ทุกคนกอดหัวตัวเองอยู่ทั้งนั้น ถ้าแกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเขาเห็นเข้าจะทำยังไง?”

ซูจือหยูเอ่ยพูดด้วยท่าทางร้อนใจ “แต่ว่าเราจะไปกับเขาทั้งอย่างนี้ไม่ได้นะคะ...แบบนี้เท่ากับว่ายอมให้เขาเกินไปหรือเปล่า….”

ขณะที่พูด หลิวจ้านก็เดินมาถึงตรงหน้าของสองแม่ลูก เขายักไหล่แล้วพูดยิ้มๆว่า “ไอหยา คงต้องลำบากสาวสวยสองคนนี้เดินทางไปกับฉันแล้วล่ะ！”

ในตอนนี้เองตู้ไห่ชิงก็เอ่ยปากอย่างไม่ลังเลว่า “นายให้ฉันเป็นตัวประกันแค่คนเดียวก็พอ ปล่อยลูกสาวฉันไปเถอะ เธอยังเด็ก ตื่นกลัวง่าย ถ้าระหว่างทางเธอเอาแต่ร้องไห้ คงทำให้นายหงุดหงิดแย่”