บทที่ 2328

เย่เฉินมีสีหน้าลังเลขึ้นมาชั่วขณะ เพียงชั่วครู่ เขาก็ส่ายหน้าเบาๆ “ช่างเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับตระกูลซู แค้นที่มีก็ยังไม่ได้ชำระ แล้วฉันก็ช่วยคนของตระกูลซูเอาไว้หลายรอบแล้ว ไม่ว่าจะซูจือเฟย ซูจือหยู หรือซูรั่วหลี สามคนนี้ฉันเคยช่วยมาหมดแล้ว ถ้าวันนี้ฉันยื่นมือเข้าไปช่วยอีก ตระกูลซูก็คงติดหนี้บุญคุณฉัน ชดใช้อีกกี่ชาติก็ไม่หมด”

เฉินจื๋อข่ายได้ยินดังนั้น ก็อดเห็นด้วยไม่ได้ “นั่นสินะ….แค้นยังไม่ได้ชำระ แต่กลับกลายเป็นว่าต้องช่วยเหลือคนของตระกูลพวกเขา พระเจ้านี่ก็ช่างตลกเสียจริง”

เย่เฉินถอนหายใจออกมา “เฮ้อ….ถ้าน้าตู้เป็นอะไรไปจริงๆ ฉันก็คงต้องขายคฤหาสน์ของพ่อฉันใหม่สินะ?”

เฉินจื๋อข่ายเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “ยังไม่รู้ว่าคุณหนูรองตระกูลตู้จ่ายเงินและทำเรื่องเสร็จหรือยัง ถ้าเรียบร้อยแล้ว คฤหาสน์หลังนั้นก็จะกลายเป็นทรัพย์สินของเธอ แต่ถ้ายัง คาดว่าคงต้องมีการประมูลขายอีกครั้งแล้วล่ะครับ”

เย่เฉินอดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ “ถ้ากลายเป็นทรัพย์สินของเธอ แล้วใครคือผู้สืบทอดลำดับแรก?”

เฉินจื๋อข่ายเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “เป็นใครก็ยังไม่สามารถพูดได้เต็มปาก แต่ที่แน่ๆต้องมีสามีและลูกของเธออยู่ในนั้น หรือบางทีอาจจะแบ่งคนละครึ่ง”

เย่เฉินกัดฟันกรอด “ให้ตาย นั่นมันบ้านที่พ่อแม่ฉันเคยอยู่นะ จะให้ไอ้สารเลวซูโส่วเต้าได้ไปครอบครองครึ่งหนึ่งได้ยังไง!”

เฉินจื๋อข่ายรีบเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “ไม่งั้นให้ผมส่งคนไปสอบถามให้ไหมครับ ว่าคุณหนูรองตระกูลตู้ทำเรื่องซื้อเสร็จแล้วหรือยัง”

เย่เฉินพยักหน้า เอ่ยพูดอย่างหมดหนทางว่า “ดูเหมือนก็คงทำได้แค่นี้”

ในตอนนี้เอง รถโรลด์รอยซ์คันสีขาวก็มาจอดลงตรงหน้าของพวกเขาสองคน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินลงมาจากรถอย่างเร่งรีบ เมื่อมาหยุดยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขา ก็เอ่ยพูดอย่างนอบน้อมว่า “คุณชาย ผู้จัดการเฉิน ผมเอารถมาให้แล้วครับ พวกคุณจะขับไปเองหรือให้ผมขับให้?”

เฉินจื๋อข่ายชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า “ไม่เป็นไร ฉันขับเอง นายเรียกแท็กซี่กลับเองนะ”

อีกฝ่ายผงกหัวให้อย่างนอบน้อม “ได้ครับผู้จัดการเฉิน งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”