บทที่ 2344

หลังจากนั้น หม่าฉงซิงก็อาเจียนออกมา ปากของเขาเต็มไปด้วยเลือดผสมกับฟันที่หักหลายสิบซี่ ฉากนี้ทำให้คนอื่นๆ อีกสามคนที่อยู่รอบตัวเขาตกตะลึง

พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ชายหนุ่มตรงหน้าถึงโกรธ

เป็นเพราะคำพูดของหัวหน้าหม่าฉงซิงอวดดีเกินไปเหรอ?

หม่าฉงซิงเองก็สับสนเช่นกัน เมื่อเห็นว่าไม่มีฟันเหลืออยู่ในปาก ตัวเขาทั้งตัวก็ใกล้จะแตกสลายแล้ว เขาร้องพูดอย่างไม่ชัดว่า:"แก......แก......แกตายซะ…....ฉัน…...ฉันคือ…... ฉันคือในเย่นจิง……"

เย่เฉินเยาะเย้ยและขัดจังหวะเขา:"ฉันรู้ว่าคุณอยากพูดอะไร คุณก็แค่เป็นคนของตระกูลซูเองไม่ใช่เหรอ? คุณมาพูดเรื่องนี้กับฉันตรงนี้ คุณคิดว่าฉันจะกลัวตระกูลซูที่อยู่เบื้องหลังคุณจริงๆเหรอ? "

หม่าฉงซิงพูดด้วยความประหลาดใจ:"ตระกูลซู...ความแข็งแกร่งของตระกูลซูอยู่ที่หนึ่งในประเทศ......แก...ทำไมแกถึงไม่กลัว?!"

เย่เฉินหัวเราะและพูดอย่างเหยียดหยาม:"กลัว? พูดตามจริง ฉันกับทั้งตระกูลซูมีตวามแค้นมากถึงขั้นไม่อยากอยู่ร่วมใต้ฟ้าเดียวกัน แม้ว่าซูเฉิงเฟิงแสร้งทำเป็นอวดดีต่อหน้าฉัน ฉันก็จะตบฟันของเขาหมดได้!"

หลังจากพูดจบ เย่เฉินก็พูดอีกครั้ง:"ในเมื่อคุณเป็นสุนัขของตระกูลซู การฆ่าสุนัขสองสามตัวอย่างคุณสามารถบรรเทาความเกลียดชังของฉันได้ชั่วคราว!"

เมื่อหม่าฉงซิงได้ยินเช่นนี้ เขาก็ยิ่งสิ้นหวังและคิดในใจว่า:"ผู้ชายคนนี้…...ผู้ชายคนนี้กลับมีความแค้นมากถึงขั้นไม่อยากอยู่ร่วมใต้ฟ้าเดียวกันกับตระกูลซูเลย ฉัน…...เดิมทีฉันอยากจะยกคนใหญ่โตอย่างตระกูลซูออกมา เพื่อแลกกับการให้อภัยของอีกฝ่าย แต่ไม่คิดว่าจะกลับกลายเป็นว่าทำตัวเองทั้งนั้น…..."

ในเวลานี้ เย่เฉินเพิ่มระดับเสียงของเขาขึ้นเล็กน้อยและพูดอย่างเย็นชาว่า:"ฉันจะถามคุณอีกครั้ง คุณจะพูดหรือไม่?"

หม่าฉงซิงกัดฟันและโพล่งออกมา:"ฉันพูดก็ตาย ไม่พูดก็ตาย ถ้าฉันพูด เจ้านายรู้แล้ว จะไม่ปล่อยครอบครัวของฉันไปแน่ ดังนั้นคุณฆ่าฉันเถอะ!"

เย่เฉินยิ้ม:"ฉันบอกแล้ว ว่าฉันจะไม่ปล่อยให้คุณตายง่ายๆ ฉันจะส่งคุณไปที่คอกสุนัข และปล่อยให้คุณตายอย่างช้าๆ"

ในเวลานี้ เฉินจื๋อข่ายวิ่งเข้าไปพร้อมกับลูกน้องสองคนของเขา เขาโล่งใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเย่เฉินควบคุมสถานการณ์ได้ แต่ว่าเมื่อเขาเห็นโรลส์รอยซ์คันนั้น ถูกชนจนทนดูไม่ได้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกังวล และถามว่า:"อาจารย์เย่ คน......คนเป็นอย่างไรบ้าง?"