บทที่ 241 ทรยศเซียวเวยเวย（1）

บทที่241 ทรยศเซียวเวยเวย（1）

เซียวเวยเวยถูกนายหญิงใหญ่ตบไปหนึ่งฉาดก็วิ่งออกไปข้างนอก แต่ยังไม่ทันวิ่งออกจากสวนหย่อม ก็ถูกเซียวฉางเฉียนหยุดเอาไว้แล้ว

เซียวฉางเฉียนเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับมา แต่เธอกลับเป็นตายก็ไม่ยอม รู้สึกมาตลอดว่าที่ตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพอย่างทุกวันนี้ ความรับผิดชอบส่วนใหญ่อยู่ที่นายหญิงใหญ่ ถ้าไม่ใช่เธอ ตัวเองจะอนาถขนาดนี้ได้อย่างไร?

ดังนั้น ชั่วขณะหนึ่งเธอโมโหจนแทบอยากจะหนีออกจากบ้าน หนีไปได้ยิ่งไกลก็ยิ่งดี

แต่คำพูดประโยคหนึ่งของพ่อ ทำให้เธอล้มเลิกความคิดนี้ไป

เซียวฉางเฉียงพูดขึ้นมาอย่างจริงจังและจริงใจ: “เวยเวย เธอจะหนีออกจากบ้าน จะหนีไปไหน? เธอไม่มีงานทำด้วยซ้ำ ข้างนอกก็ไม่มีสถานที่ที่สามารถอยู่อาศัยได้ เธอเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อย่างไรก็ไม่สามารถออกไปเช่าบ้านทำงานเวลานี้ได้ใช่ไหม? เรื่องบางอย่างคุณย่าเธอก็ทำไม่ถูกจริงๆ แต่ว่าตอนนี้เรานอกจากพึ่งพาคุณย่าเธอแล้ว ยังมีวิธีอะไรอื่นอีก? อย่างไรเสียท่านถึงจะเป็นผู้นำตระกูลของตระกูลเซียว!”

เซียวเวยเวยเงียบไปครู่หนึ่ง ไตร่ตรองคำพูดของพ่อซ้ำไปซ้ำมา

ตัวเองออกจากตระกูลเซียว ก็ไม่มีที่จะให้ไปจริงๆ อย่างไรก็ไม่สามารถไปเร่ร่อนอยู่ข้างถนนใช่ไหม? ถึงอย่างไรในสายตาของคนอื่นตัวเองก็เป็นคุณหนูรองของตระกูลเซียว ถ้าหากไปเร่ร่อนอยู่ข้างถนน ยังจะไม่ถูกคนหัวเราะเยาะตายเหรอ?

ดังนั้นเธอจึงได้แต่พูดด้วยความน้อยใจ: “พ่อค่ะ คุณย่าท่านวางอำนาจ และเผด็จการเกินไป ไม่งั้นเราย้ายออกไปอยู่ข้างนอกเถอะ......”

เซียวฉางเฉียนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พูดว่า: “ย้ายออกไป? ย้ายออกไปตอนนี้ก็ไม่เหลืออะไรแล้ว คุณย่าแกอย่างมากจะอยู่ได้อีกกี่ปี? รอให้ท่านจากโลกนี้ไปแล้ว บ้านพักตากอากาศหลังนี้ ทรัพย์สินอื่น ๆ ของตระกูลเซียว ก็จะเป็นของบ้านเราทั้งหมด นี่เป็นของบ้านเรา ถ้าหากเราย้ายออกไปตอนนี้ ครอบครัวอารองเธอพวกเขากลับมา จะทำอย่างไร? แบบนั้นก็จะไม่เหลืออะไรแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เซียวเวยเวยเข้าใจในทันที

อย่างมองว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของครอบครัวเซียวชูหรัน กับนายหญิงใหญ่จะดูแย่มาก แต่ถ้าหากตัวเองย้ายออกไป มีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกพวกเธอเข้ามาแทรกแซงในตอนที่อ่อนแอ

คิดมาถึงตรงนี้ เซียวเวยเวยน้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยใจ พูดว่า: “แต่ว่าเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆก็ไม่ใช่ทางแก้ หนูใกล้จะทนทานต่อไปไม่ไหวอยู่แล้ว”

เซียวฉางเฉียนได้แต่พูดปลอบใจว่า: “เธออย่าเพิ่งคิดอะไรมาก ถึงอย่างไรก็มีแขกอยู่ในบ้าน เราจะให้แขกเห็นแล้วหัวเราะเยาะไม่ได้ รอให้แขกไปแล้ว พ่อจะให้เงินเธอนิดหน่อย เธอออกไปท่องเที่ยว ไปผ่อนคลายอารมณ์”