บทที่ 2412

สีหน้าท่าทางของพ่อบ้านหวาดกลัว และอ้าปากพูดว่า: “คุณหมายถึง ครั้งก่อนอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น บุคคลปริศนานั้นช่วยคุณหนูใหญ่ ครั้งนี้ที่เมืองจินหลิง เขาก็ยังเป็นคนที่ช่วยคุณหนูใหญ่งั้นเหรอ?!”

“ใช่!”ซูเฉิงเฟิงพยักหน้า และอ้าปากพูดว่า: “ตอนนี้ฉันก็มีความรู้สึกแบบนี้! ฉันรู้สึกอยู่เสมอว่าจือหยูไม่ตาย! ถ้าหากเธอยังมีชีวิตอยู่ งั้นคนที่ช่วยเธอ ก็ต้องเป็นบุคคลปริศนาที่เคยช่วยเธอมาครั้งหนึ่งก่อนในประเทศญี่ปุ่น!”

พ่อบ้านถามอย่างค่อนข้างไม่เข้าใจ: “คุณท่าน ถ้าหากคนที่บงการอยู่เบื้องหลังของเมืองจินหลิงในครั้งนี้ เป็นบุคคลปริศนาคนนั้นจริงๆ งั้นเขาช่วยคุณหนูใหญ่ผมพอจะเข้าใจได้ แต่เขาตั้งใจลักพาตัวท่านชายรองไปเพื่ออะไร?”

ซูเฉิงเฟิงเอ่ยปากพูดว่า: “ลักพาตัวโสว่เต๋อ น่าจะต้องการล้างแค้นระบายความโกรธแทนบ้านแม่ของจือหยูมั้ง? เนื่องจากว่า โสว่เต๋อเป็นตัวแทนของตระกูลซูไปจัดการเรื่องนี้ที่เมืองจินหลิง ลงมือกับเขาก่อนก็ย่อมเป็นเรื่องที่ง่ายดายที่สุด”

พ่อบ้านพูดอย่างลังเลว่า: “บุคคลปริศนาคนนั้น ทำไมดีกับคุณหนูใหญ่ขนาดนี้ด้วย? ไม่เพียงแต่ช่วยเธอสองครั้ง ยังช่วยเธอระบายความโกรธแค้นด้วย?”

ซูเฉิงเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่า: “เรื่องนี้ ฉันก็บอกไม่ได้ ถ้าหากการคาดเดาของฉันเป็นความจริง งั้นครั้งนี้ฉันก็เดินหมากได้ไม่ดีจริงๆ…”

จากนั้น ซูเฉิงเฟิงถอนหายใจ และพูดพึมพำว่า: “ถ้ารู้ก่อนว่าบุคคลปริศนาคนนี้มีความรู้สึกดีต่อจือหยู ตีฉันให้ตาย ฉันก็ไม่มีทางลงมือกับตู้ไห่ชิง เนื่องจากว่าเธอเป็นแม่แท้ๆของจือหยู ฉันลงมือกับเธอ ถ้าหากจือหยูยังมีชีวิตอยู่ ชาตินี้ก็ไม่มีทางยกโทษให้ฉัน…”

ในชั่วพริบตา สีหน้าท่าทางของซูเฉิงเฟิงหงุดหงิดเป็นอย่างมาก และพูดด้วยความเจ็บปวด: “ถ้าหากฉันคาดการณ์ไม่ผิด บุคคลปริศนาคนนั้น ตอนแรกมีโอกาสที่ตระกูลซูของฉันจะใช้งานได้! แล้วจะก้าวหน้ามาถึงขั้นนี้อย่างในวันนี้ได้อย่างไร!”

พ่อบ้านรีบถามไถ่ว่า: “คุณท่าน ถ้าหากเป็นแบบนี้จริงๆ งั้นยังมีพื้นที่กอบกู้พลิกสถานการณ์มั้ย?”

“กอบกู้พลิกสถานการณ์?”ใบหน้าแก่ของซูเฉิงเฟิงก็เหี่ยวย่น และพูดอย่างโกรธเคือง: “ตอนนี้ยังจะกอบกู้พลิกสถานการณ์ได้ยังไง? ฉันขับไล่พ่อของเธอ แล้วก็ลงมือฆ่าแม่ของเธออีกด้วย ยิ่งพูดจาไม่มีแก่นสารกว่าคือ โสว่เต้าและไอ้หม่าฉงซิงที่สมควรตาย ก็โยนให้ฉันเป็นแพะรับบาปเรื่องจือหยูแล้ว จือหยูจะยกโทษให้ฉันได้ยังไง? เธอไม่ต้องการชีวิตของฉัน ฉันก็ต้องจุดธูปบูชาแล้ว…”

พ่อบ้านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบพูดว่า: “คุณท่าน ผมกลับมีความคิดอย่างหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า…”

ซูเฉิงเฟิงรีบพูด: “รีบพูดมาสิ!”