บทที่ 2457

อู๋ตงไห่ได้รับการติดต่อจากซูอานสุ้น เขาดีใจเป็นอย่างมาก

ปัญหาของลูกชายคนเล็กอย่างอู๋ฉี ทำให้เขากังวลใจมาตลอด แต่เขารู้ดี เย่เฉินไม่สามารถรักษาลูกชายเขาให้หายในชั่วครู่ชั่วยาม ตอนนี้ตระกูลซูเชิญปรมาจารย์ซวนซวน ฮวงจุ้ยมา เขาหวังว่าปรมาจารย์ท่านนี้จะช่วยคลายความกังวลในใจเขาได้

ดังนั้น เขาจึงตอบซูอานสุ้นว่า “ขอบคุณพ่อบ้านซูมากครับ กระผมจะพาลูกชายไปเดี๋ยวนี้ครับ! ให้อาจารย์ไหม้ดูอาการของเขา!”

เมื่อซูอานสุ้นได้ยิน เขารีบพูดว่า “อย่า อย่า อย่าเด็ดขาดนะ! ลูกชายของคุณเป็นแบบนั้นทุกชั่วโมงไม่ใช่เหรอ ถ้าพามาให้คุณท่านไหม้เห็น เขาจะรู้สึกอย่างไร คุณมาคนเดียวเถอะ ค่อยมาบอกเรื่องอาการของลูกชายคนเล็กให้เขาฟัง ให้คุณท่านไหม้ได้เตรียมใจหน่อย”

ทันใดนั้นอู๋ตงไห่รู้สึกหน้าร้อนฉ่า

เขาคิดเพียงว่ามีโอกาสรักษาลูกชายคนเล็กให้หาย แต่กลับลืมไปว่า ตอนนี้ลูกชายคนเล็กของเขาน่ารังเกียจแค่ไหน

ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างนอบน้อม “ขอบคุณพ่อบ้านซูที่เตือนสติครับ งั้นเดี๋ยวผมไปเองครับ!”

เมื่ออู๋ตงไห่เดินทางไปคฤหาสน์ริมน้ำของซูเฉิงเฟิง เฉินจื๋อข่ายได้รับรายงานจากลูกน้อง

ห้องเพรสซิเดนสูทที่ว่างเกือบครึ่งปี ถูกตระกูลอิโตะจากประเทศญี่ปุ่นจองไปแล้ว!

อีกทั้งรายชื่อผู้เข้าพัก ที่ตระกูลอิโตะส่งมา มีชื่อของนางาฮิโกะ อิโตะด้วย!

ระหว่างที่เฉินจื๋อข่ายกำลังตกใจ เขารีบโทรไปรายงานเย่เฉิน

เย่เฉินตกใจกับเรื่องนี้เช่นกัน

ในรายชื่อที่เฉินจื๋อข่ายส่งให้ ไม่ได้มีแค่ชื่อนางาฮิโกะ อิโตะ ยังมีเอมิ อิโตะน้องสาวของเขา รวมไปถึงทานากะ โคอิจิลูกน้องของเขาด้วย

เย่เฉินงงไปหมด เขาไม่เข้าใจ ทำไมจู่ๆ นางาฮิโกะ อิโตะ ถึงมาเมืองจินหลิง แถมยังพาทานากะ โคอิจิมาด้วย

พวกเขาได้รับการผ่าตัดขา ตอนนี้พวกเขาเป็นคนพิการไร้ขา