บทที่ 2492

เย่เฉินรีบขับรถไปตามถนนริมแม่น้ำ ในตอนที่เขาเห็นเซียวฉางควน หานเหม่ยฉิงก็ยืนอยู่ข้างๆเซียวฉางควนแล้ว กวักมือเรียกเขาอย่างแรง ส่งสัญญาณให้เขาวิ่งต่อไป ในขณะที่เซียวฉางควนนั่งอยู่ตรงริมฟุตบาท ได้แต่โบกมือไปมาด้วยใบหน้าทุกข์ทรมาน

เย่เฉินจอดรถข้างๆ เซียวฉางควนที่เห็นเขา ก็ราวกับได้เห็นผู้ช่วยชีวิต ดวงตาเต็มไปด้วยประกาย

แต่ทว่า เขายังจงใจไม่รีบพูดกับเย่เฉิน

กลับกันหานเหม่ยฉิงที่เห็นเย่เฉิน ก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มก่อนว่า“เย่เฉินมาแล้วสินะ！”

เย่เฉินเห็นหานเหม่ยฉิงสวมชุดออกกำลังกายรัดรูป แล้วแอบอุทานในใจว่า“คุณน้าหานเป็นไอดอลของชายวัยกลางคนกับชายแก่จริงๆ ทั้งรูปร่าง หน้าตา อารมณ์ท่าทาง ดูเหมือนคนอายุห้าสิบที่ไหนล่ะ ？”

บอกว่าเธออายุสามสิบ คงจะมีคนส่วนใหญ่เชื่อ

จากนั้น เย่เฉินก็พยักหน้าแล้วส่งยิ้มทักทายให้กับหานเหม่ยฉิง แล้วพูดว่า“สวัสดีครับคุณน้าหาน”

พูดจบ เย่เฉินก็กลั้นใจ แล้วแสร้งถามว่า“คุณน้าหานครับ ผมได้ยินคุณพ่อบอกว่าคุณน้าไม่สบาย ทำไมถึงออกมาวิ่งล่ะครับ？อีกทั้งสีหน้าของคุณน้ายังมีชีวิตชีวาอีกด้วย ไม่เหมือนคนป่วยเลยแม้แต่นิดเดียว”

หานเหม่ยฉิงพูดอย่างยิ้มๆ“ตอนแรกมีไข้จริงๆนั่นแหละจ๊ะ แต่พ่อของนายน่ะเอาโจ๊กข้าวฟ่างมาให้ฉันกิน พอฉันกินเสร็จก็ดีขึ้นมาในทันที！”

เย่เฉินแสร้งถามอย่างตกใจว่า“โจ๊กข้าวฟ่างดีขนาดนั้นเชียวหรอครับ？ผมพึ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย”

หานเหม่ยฉิงพูดอย่างยิ้มๆ“เอาจริงๆนะ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ฉันหายดีแล้วล่ะ อีกทั้งตอนนี้ยังรู้ว่าร่างกายมีพลังกำลังที่ใช้ไม่หมด”

เย่เฉินพยักหน้า แล้วมองไปที่เซียวฉางควนที่ใบหน้าแดงก่ำที่พื้น ทั้งหัวเต็มไปด้วยเหงื่อ จึงพูดแซวขึ้นมาว่า“คุณพ่อครับ ทำไมไม่กินโจ๊กข้าวฟ่างสักชามล่ะครับ？”

เซียวฉางควนพูดอย่างโกรธเคือง“ถ้าฉันรู้ว่าโจ๊กข้าวฟ่างได้ผลขนาดนี้ ฉันต้องซื้อกินสักชามอยู่แล้ว”

พูดจบ เขาก็แสร้งทำเป็นเปลี่ยนบทสนทนาแล้ว แล้วถามเขา ด้วยสีหน้าช่วยไม่ได้“โธ่เย่เฉิน ทำไมนายถึงมาเร็วขนาดนี้ล่ะ？ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าเดี๋ยวรอครึ่งชั่วโมงค่อยมารับฉันน่ะ？ฉันยังต้องวิ่งกับคุณน้าหานของนายอยู่เลย”