บทที่ 2559

เย่เฉินกับไฟซาล เดินผ่านลานกลางหมู่บ้าน เสียงคำรามของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซล ยิ่งดังเข้ามาในหู จนหูอื้อไปหมด

เสียงเครื่องจักรขนาดใหญ่ทำงาน คนทั่วไปจะคุยกันยังลำบาก ถึงขนาดที่เสียงอื่นรอบตัวโดนกลบไปหมด แต่นี่เป็นเรื่องดีสำหรับเย่เฉิน ถึงจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันระหว่างช่วยหรือไล่ล่า ถึงมีคนตะโกนเสียงดังขนาดไหน คนข้างนอกก็ไม่มีทางได้ยิน

ดังนั้น เย่เฉินจึงถามไฟซาล ที่อยู่ข้างๆ ว่า “เครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลที่นี่ ปกติแล้วทำงานนานแค่ไหน”

ไฟซาลรีบตอบอย่างนอบน้อม “เพราะทหารรัฐบาลตัดกำลังไฟของเรา ดังนั้นกำลังไฟที่เราใช้ทั้งหมด มาจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลห้าสิบกิโลวัตต์ เครื่องที่ประกอบกับมัน ยังมีชุดอุปกรณ์เก็บพลังงานด้วย”

“เพราะตอนกลางวันใช้ไฟค่อนข้างน้อย ดังนั้นตอนเช้าเราจึงไม่เปิดเครื่อง ใช้อุปกรณ์เก็บพลังงานมาหมุนเวียนไฟฟ้ากับอุปกรณ์ที่จำเป็นในตอนกลางวัน เมื่อถึงช่วงค่ำจึงจะเปิดเครื่อง เพื่อใช้แสงสว่าง รวมถึงอุปกรณ์ไฟฟ้าอื่นๆ และเพื่อชาร์จอุปกรณ์จัดเก็บพลังงานด้วย”

“วันนี้เปิดเครื่องเร็ว เพราะท้องฟ้ามืดครึ้ม จนทำให้แสงสว่างไม่เพียงพอ”

เย่เฉินถามอย่างแปลกใจ “ช่วงค่ำที่นี่สว่างไสว ไม่กลัวทหารรัฐบาลส่งเครื่องบินมาโจมตีเหรอ”

ไฟซาลอธิบายว่า “ในซีเรีย ไม่ว่าทหารรัฐบาลหรือฝ่ายค้าน หรือบางทีอาจจะเป็นกองกำลังติดอาวุธชาวเคิร์ด สงคราม 90 เปอร์เซ็นต์ จะอยู่บนที่ราบ เครื่องบินของทหารรัฐบาลโดนยิงจนเป็นอะไรไปหมดแล้วก็ไม่รู้ เครื่องบินรบเก่าๆ ที่เหลือ ประจำการอยู่ที่ดามัสกัสและตำบลดาราทางตอนใต้ ไม่กล้าเอาออกมาสู้ อีกทั้งเรายังมีประชาชนจำนวนมาก ถ้าพวกเขาส่งเครื่องบินมาโจมตี ชาวบ้านต้องโมโหอย่างแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นกลับเป็นผลดีกับฝ่ายค้าน”

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ

สงครามในความเข้าใจของเขาคือ สงครามสมัยใหม่บนพื้นฐานของสงครามอ่าว

แกนหลักของสงครามสมัยใหม่ ยึดการโจมตีทางอากาศเป็นหลัก ส่วนทางบกและทะเลถือเป็นเรื่องรอง

เหมือนอเมริกาสู้กับอิรัก ในเกมระหว่างสองกองทัพ ไม่จำเป็นต้องต่อสู้แบบประชิดตัว ขั้นแรกใช้เครื่องบินขับไล่ไอพ่นเพื่อต่อสู้ทางอากาศ เมื่อช่วงชิงอำนาจทางอากาศได้ จากนั้นใช้เครื่องบินทิ้งระเบิด ทิ้งระเบิดในตำแหน่งที่แม่นยำ เพื่อทำลายกองกำลังป้องกันหลักของศัตรูและอุตสาหกรรมการทหาร รอให้อีกฝ่ายหมดสภาพ ทีมทหารราบค่อยเข้าไปฆ่า แค่นี้ก็สามารถยึดครองได้อย่างราบรื่น