บทที่ 2573

เย่เฉินเห็นคามมิต มีสีหน้าอึดอัดใจ เขาอดขำไม่ได้ “ในเมื่อจอมพลคามมิตพูดแล้ว งั้นต่อไป ฉันจะพูดติดกันสองคำละกัน”

คามมิตยกมือขึ้นมา ทำท่าคารวะแบบจีนให้เย่เฉิน จากนั้นชี้ไปยังแปดคนตรงข้าม เขาพูดด้วยสีหน้าเป็นกันเอง “เลือกได้เลยน้องชาย!”

พูดจบ เขากลัวเย่เฉินไม่ยอมรับข้อได้เปรียบ เขากัดฟันพูดว่า “เอางี้ พี่จะยอมอ่อนข้อให้อีก นายเลือกไปเลยห้าคน!”

ทันใดนั้น ความหวังของทั้งเจ็ดคนมีมากขึ้นอีก!

เย่เฉินมองคามมิต เขายิ้มบางๆ แล้วพูดชมว่า “จอมพลคามมิต ช่างจริงใจเหลือเกิน ดูจากจุดนี้ ก็มองออกว่าเป็นคนมีคุณธรรมและรักษาสัญญา”

คามมิตพยักหน้าเบาๆ และพูดอย่างจริงจัง “ฉันเป็นคนที่น่าเชื่อถือมาก ไม่ว่าจะเป็นด้านธุรกิจ หรือด้านการทำสงคราม ล้วนต้องรักษาสัญญา ฉันพูดว่าให้นายพาคนออกไปได้ห้าคน ฉันไม่มีทางโกหกแน่นอน!”

เย่เฉินโบกมือไปมา “ฉันก็เป็นคนรักคุณธรรม แต่ไหนแต่ไร หลักการที่ฉันเชื่อคือ เคารพผู้อื่น ผู้อื่นก็จะเคารพเรา ดังนั้นในแปดคนนี้ ฉันขอแค่คุณเฮ่อเพียงคนเดียว คนที่เหลือฉันให้นาย”

เมื่ออีกเจ็ดคนที่เหลือได้ยิน ต่างพากันร้องไห้ออกมา

ชายเชื้อสายจีนร้องครวญคราง “คุณเย่ เราเป็นเชื้อสายเดียวกัน คุณจะไร้ความเมตตา ไร้ความยุติธรรมกับผมไม่ได้!”

ชายชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดียกับเยาวชนคนอื่น ก็ร้องไห้ออกมา และพูดร้องขอชีวิตไม่หยุด

เฮ่อจือชิวทนดูไม่ไหว เธอพูดอ้อนวอนว่า “คุณเย่...พวกเขาเป็นกบในกะลาจริงๆ มีตาหามีแววไม่ คุณอย่าถือสาพวกเขาเลยนะ คุณช่วยพวกเขาออกไปด้วยนะ ถ้าเป็นไปได้...พาพวกเขาออกไปด้วยกันทั้งหมด...”